حق مادرت، این است که:

بدانى، او تو را در شکم خود حمل کرد، به گونه‏اى که هیچ کس بار دیگرى را نکشید.

از ثمره قلب خود، به تو غذایى داد که هیچ کس به کسى ندهد.

با تمام اعضاى خود، در نگهدارى تو کوشید.

در این اندیشه نیست که گرسنه و تشنه بماند، تا تو سیر و سیراب شوى.

بى‏لباس بماند تا تو را بپوشاند؛ در آفتاب بماند تا تو در سایه باشى، از خواب خود چشم بپوشد تا تو راحت بخوابى.

از گرما و سرما تو را نگاه داشت، تا فرزند او باشى.

پس نمى‏توانى او را شکرگزارى، مگر به توفیق و یارى و کمک خداوند.

گلچین صدوق، ج‏1، ص: 109

 

 

 

/ 0 نظر / 6 بازدید