أبی عبد اللَّه جعفر بن محمّد الصّادق علیه السّلام فأتى رجل فقال:
جعلت فداک إنّی رجل من أهل الجبل و ربما لقیت رجلا من إخوانی، فالتزمته فیعیب علىّ بعض النّاس و یقولون: هذا من فعل الأعاجم و أهل الشّرک. فقال علیه السّلام: و لم ذاک؟ فقد التزم رسول اللَّه صلّى اللَّه علیه و آله جعفرا و قبّل بین عینیه.
فقال له الرّجل: کیف هذا؟
فقال: إنّه یوم افتتح خیبر، أتاه بشیر، فقال: هذا جعفر قد جاء.
فقال رسول اللَّه صلّى اللَّه علیه و آله: و بأیّهما ما أدری أنا أشدّ فرحا، بقدوم جعفر، أو بفتح خیبر؟ فلم یلبث أن قدم جعفر، فالتزمه رسول اللَّه صلّى اللَّه علیه و آله و قبّل ما بین عینیه، و جلس النّاس کأنّما على رؤوسهم الطّیر.
فقال رسول اللَّه صلّى اللَّه علیه و آله- ابتداء منه-: یا جعفر قال: لبّیک یا رسول اللَّه.
فقال: ألا أمنحک؟ ألا أحبوک؟ ألا اعطیک؟
فقال له جعفر: بلى یا رسول اللَّه قال: و ظنّ النّاس أنّه سیعطیه ذهبا أو فضّة.
فقال: إنّی أعطیک شیئا إن أنت صنعته کلّ یوم کان خیرا لک من الدّنیا و ما فیها، و إن أنت صنعته بین کلّ یومین غفر لک ما بینهما أو کلّ جمعة، أو کلّ شهر، أو کلّ سنة، غفر لک ما بینهما. قال: ثمّ قال:
صلّ أربع رکعات تکبّر ثمّ تقرأ، فإذا فرغت قلت: سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله إلّا اللَّه و اللَّه أکبر «خمس عشرة مرّة» فإذا رکعت قلتها عشرا، فإذا رفعت رأسک قلتها عشرا، فإذا سجدت قلتها عشرا، و إذا رفعت رأسک قلتها عشرا، و إذا سجدت قلتها عشرا، و إذا رفعت رأسک قلتها عشرا و أنت قاعد قبل أن تقوم، فذلک خمس و سبعون تسبیحة فی کلّ رکعة، فذلک ثلاثمائة تسبیحة فی أربع رکعات.
فقال: أ باللّیل أصلّیها أم بالنّهار؟
فقال صلّى اللَّه علیه و آله: لا، و لا، تصلّیها من صلواتک الّتی کنت تصلّی قبل ذلک
ابن بسطام گوید: من در نزد امام صادق علیه السّلام بودم، مردى پیش آن حضرت آمد و گفت: فدایت گردم، من مردى از اهل کوهستانم. گاهى مردى از برادران [دینىام] را ملاقات نموده و دست به گردنش انداخته و او را در آغوش مىکشم؛ بعضى از مردم مرا سرزنش کرده و گویند: این کار عجمها و مشرکین است.
امام صادق علیه السّلام فرمود: چرا سرزنش مىکنند؟ رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله جعفر بن ابى طالب را در آغوش کشید و میان دو چشمش را بوسید.
مرد کوهستانى گفت: چگونه بوده؟
امام علیه السّلام فرمود: روزى که خیبر فتح گردید، مژده رسان پیش پیامبر آمد و گفت:
این جعفر است که آمده است.
پیامبر اکرم صلّى اللَّه علیه و آله فرمود: نمىدانم به کدامیک از این دو خوشحالترم، به آمدن جعفر، یا به فتح خیبر؟ درنگ نکرد که جعفر جلو بیاید، آن حضرت [پیش رفت] و او را در آغوش کشید و میان دو چشمش را بوسید، مردم نشستند، [از خوشحالى و هیجان] گویى که پرنده بر سرشان به پرواز درآمده است.
رسول اکرم صلّى اللَّه علیه و آله در حالى که آغاز به سخن کرد فرمود: اى جعفر! گفت: لبّیک یا رسول اللَّه فرمود: آیا جایزهاى به تو ندهم؟ آیا بخششى به تو نداشته باشم؟ آیا به تو هدیّهاى ندهم؟
جعفر گفت: آرى یا رسول اللَّه.
مردم گمان کردند که پیامبر اکرم صلّى اللَّه علیه و آله به او طلا یا نقرهاى مىبخشد.
فرمود: چیزى را به تو مىبخشم که اگر هر روز آن را بجاى آورى، براى تو از دنیا و آنچه در آن است بهتر است، و اگر هر دو روز یک بار بدان عمل کنى، خداوند گناه بین آن دو روزت را مىآمرزد. و یا هر جمعه، یا هر ماه، یا هر سال، آن را انجام دهى، خداوند گناه بین آنها را مىبخشد.
سپس فرمود: چهار رکعت نماز را با دو سلام بخوان [دو تا دو رکعتى و در هر رکعتى حمد و سوره را مىخوانى]، بعد از حمد و سوره 15 مرتبه بگو:
سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا آله الا اللَّه و اللَّه اکبر
و همین تسبیح را ده مرتبه در رکوع و همچنین ده مرتبه بعد از سر برداشتن از رکوع و همچنین ده مرتبه در سجده اوّل و ده مرتبه بعد از سر برداشتن از آن، و ده مرتبه در سجده دوّم و ده مرتبه بعد از سر بلند نمودن در حالى که نشسته باشى و برنخیزى. که جمعا 75 تسبیح در هر رکعتى مىشود و مجموع آنها در تمام چهار رکعت، 300 تسبیح مىشود.
جعفر گفت: آیا در شب بخوانم یا در روز؟
فرمود: نه، نه، این نماز را جزء دیگر نمازهاى مستحبّى که قبلا مىخواندى بدان.
چهل حدیث، ص:42 - 44
