سفارش امیر المؤمنین علیه السلام به محمد بن حنفیه رزق و روزى
فرزندم! رزق، دو گونه است:
آن روزیى که تو مىطلبى، و رزقى که تو را مىطلبد، و اگر نزد آن نروى نزد تو مىآید.
پس همّ و تلاش یک سال خود را بر همّ یک روز خود حمل مکن. هر چه در هر روز هست، براى همان روز تو را کفایت مىکند.
پس اگر یک سال از عمر تو باشد، خداى عزّ و جلّ در هر روز، رزقى جدید که قسمت تو کرده به تو مىرساند و اگر آن سال از عمر تو نباشد، با غمّ و همّ آنچه واجد آن نیستى، چه مىکنى؟
و بدان که هیچ جویندهاى در روزى تو، بر تو سبقت نمىگیرد، و هیچ کس در این مورد بر تو غالب نمىشود. و آنچه برایت مقدّر نشده، از تو پوشیده نمىماند.
چه بسیار دیدهاى که جویندهاى خود را به رنج و تعب مىاندازد، در حالى که رزق او بر او تنگ است.
و چه بسا افرادى که در طلب روزى میانه روى کنند، لیکن مقدّرات با ایشان همراه مىشود. و بالاخره تمام اینان، مىمیرند.
«امروز» در اختیار تو است، در حالى که یقین ندارى به «فردا» مىرسى.
بسا کسانى که به پیشواز روزى مىروند، ولى به پایانش نمىبرند. در اوّل شب به چنین کسى غبطه مىخورند، و در آخر همان شب در مرگ او مىگریند. پس طول زمان نعمتها و تأخیر انتقام الهى تو را فریب ندهد، زیرا هر کس از فقدان نعمتها بترسد، قبل از مرگ، به عقوبت، تعجیل مىنماید.
گلچین صدوق، ج2، ص:140 - 141
