امام (ع) پس از مقابله و تلاش بسیار برخاست و بر مرکب خویش سوار شد اما به هر سو که اراده رفتن مىکرد به راه دیگرى او را سوق مىدادند. تا سرانجام به سرزمین کربلا رسید. و این به روز پنجشنبه دوّم محرّم سال شصت و یکم هجرى بود. همین که بدین محل فرود آمد، حضرت پرسید: نام این سرزمین چیست؟ گفته شد. کربلا. پس گفت: «بار الها از بلا و رنج این سرزمین به تو پناه مىبرم. آنگاه رو کرد به یاران خود و فرمود: مردم بنده دنیا هستند و دین بازیچه زبان آنهاست. مادام که دین را به سود خود دیدند، در پى بىآن مىروند. اما همین که دوره امتحان فرا رسد، دیندار کمیاب مىگردد. سپس پرسید: کربلا همینجاست؟ گفتند: آرى، اى پسر پیمبر خدا، فرمود: این دشت رنج و بلاست. پیاده شوید که این سرزمین بارانداز ما و قتلگاه مردان ما و محل ریختن خونهاى ما خواهد بود. کاروان امام که فرود آمد، حرّ و سربازانش نیز در گوشهاى دیگر فرود آمدند. آنگاه حسین (ع) فرزندان و برادران و خانواده خویش را فراهم آورد.
نگاهى به آنان بینداخت و با چشمانى گریان گفت: خدایا، ما عترت پیمبر تو محمد (ص) هستیم، ما را از سرزمین خود روانه ساخته و از حرم جدّمان به دور داشتهاند. بنى امیّه بر ما ستم کردهاند. بار الها حق ما را از آنان بگیر و بر قوم ستمکار ما را پیروزى عنایت فرما.
در این هنگام حرّ نامهاى به عبید اللّه بن زیاد، مبنى بر فرود آمدن حسین (ع) به کربلا ارسال داشت. پسر زیاد براى حسین (ع) نامهاى بدین مضمون نوشت: به من خبر رسیده است که به کربلا آمدهاى. فرمانرواى من یزید به من نوشته که در بستر نرم نخوابم و نان گرم نخورم تا تو را نکشم. مگر آن که تو را به خداى لطیف خبیر ملحق سازم، و یا زیر فرمان آیى. فرمان من و فرمان یزید بن معاویه. و السلام.
همین که امام نامه را بخواند، بینداخت و گفت: مردمى که خشم آفریدگار را بر خوشنودى مخلوق ترجیح مىدهند هرگز رستگار نشوند.
نامهرسان به امام گفت: اى ابا عبد اللّه، پاسخ نامه چیست؟ حسین (ع) گفت: این نامه پاسخى ندارد.
نامهرسان بازگشت و سخن حسین (ع) را در پاسخ نامه گزارش داد. ابن زیاد از این پاسخ سخت در غضب شد و به تدبیر و جمع سپاه پرداخت. آنگاه مردم را به مسجد کوفه فرا خواند، و براى آنان به سخن پرداخت، و از یزید و پدرش به نیکى یاد کرده، گفت: شما مىدانید که این دو، سیرتى نیکو و رفتارى شایسته دارند و به مردم کمکهاى مالى فراوان مىکنند. یزید در عطا و بخشش براى هر کس صددرصد افزایش خواهد داد، و در پایان سخن خود دستور داد که مردم آماده نبرد با حسین (ع) گردند.
سیره معصومان ،ج5،ص:141
