از جابر بن عبد اللّه انصارى رضى اللَّه عنه نقل شده است که گفت: رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله دست عبد الرحمن بن عوف را گرفت و به نزد فرزندش ابراهیم برد، ابراهیم در حال جان دادن بود. حضرت او را در دامن خود گذاشت و فرمود: اى فرزند عزیزم! من در این حال مالک اختیار تو نیستم، هیچ کارى از دست من براى تو ساخته نیست و اشک از دیدگان مبارک حضرت جارى شد.
عبد الرحمن به حضرت عرض کرد: یا رسول اللَّه! آیا شما گریه مىکنید مگر خود شما گریه کردن در مصیبت را نهى نفرمودید؟
حضرت فرمود: من از دو نوع صدا و ناله زشت نهى کردم.
1- صداى آوازهخوانى لهو و لعب و موسیقى شیطانى.
2- صدایى به هنگام مصیبت که توأم با خراشاندن صورت و پاره کردن گریبان و ناله اعتراض آمیز شیطانى باشد.
اما گریه من بر مرگ ابراهیم گریه رحمانى است،
«و من لا یرحم لا یرحم»
؛ «کسى که رحم نکند و ترحم نداشته باشد مورد مرحمت خداوند واقع نمىشود.» آن گاه حضرت خطاب به فرزندش فرمود: اگر نه این بود که مرگ حق است و وعده خدا راست و مرگ راهى است به سوى خدا و این که آخرین ما به اولین ملحق مىشوند، هر آینه حزن ما در مرگ تو اى ابراهیم بسیار شدید مىشد. ولى چون راهى
است که همه باید سیر کنیم فراق تو قابل تحمل است و ما بر مرگ تو اندوهناکیم و فرمود: دیده مىگرید و قلب اندوهناک مىشود ولى چیزى که باعث غضب پروردگار گردد نمىگوییم.
آرام بخش دل داغدیدگان ص 239
