|
اى دو عالم بیک امر از تو تمام
|
|
کاینات از توبه تنسیق و نظام
|
| |
|
|
|
هر چه برخاست از این تسع بساط
|
|
و آنچه پیداست از این هفت رباط
|
| |
|
|
|
همه از جود تو دارند وجود
|
|
پیش ذاتت برکوع و بسجود
|
| |
|
|
|
چون به هستى ز تو در آثاریم
|
|
چشم بر لطف عمیمت داریم
|
| |
|
|
|
نزد اهل خرد و اهل عیان
|
|
حرف جیم و عدد اوست چو جان
|
| |
|
|
1250
|
یعنى اسماء حروف ار نبود
|
|
سر دعوات، مقرر نشود
|
| |
|
|
|
اثر اسم بهر اندازه
|
|
گر بخوانند بهر آوازه
|
| |
|
|
|
هیچ شک نیست که در اسرع حال
|
|
باجابت برسد بىاهمال
|
| |
|
|
|
گنج اسرار الهى حرف است
|
|
گوهر مخزن شاهى حرف است
|
| |
|
|
|
سى و شش حرف که در گفت و شنید
|
|
کس بپایان رمورش نرسید
|
| |
|
|
|
اثرش نامتناهى بدوام
|
|
منتفع زو چه خواص و چه عوام
|
| |
|
|
|
شارع عالم خاص جبروت
|
|
فاتح عالم ملک لاهوت
|
| |
|
|
|
سر ناسوت از آن در خطر است
|
|
جان ملکوت از آن در حذر است
|
| |
|
|
|
نطق هر ذره از آن در قال است
|
|
داند آن هر که ز اهل حال است
|
| |
|
|
|
هر چه پیداست در این دیر دو راه
|
|
نیست بىجلوه اسماء اللّه
|
| |
|
|
|
بس اثرهاست در این عالم خاک
|
|
که کنند اهل معانى ادراک
|
| |
|
|
1260
|
اسم اعظم که نهان از نظر است
|
|
عقلها جمله از آن بىخبر است
|
| |
|
|
|
الف و یک نام که دارد دادار
|
|
هر یکى فائدهیى را در کار
|
| |
|
|
|
یک از آن داشت یکى پیغمبر
|
|
پدر مادر موسى از بر
|
| |
|
|
|
مادر موسى عمران چون زاد
|
|
پدر آن نام بدختر بنهاد
|
| |
|
|
|
لیک میداشت نهان از همه کس
|
|
پدرش بود از آن واقف و بس
|
| |
|
|
|
تا بفرمان خداوند جهان
|
|
یافت عمران شرف وصلت آن
|
| |
|
|
|
شد از آن اسم مقدس آگاه
|
|
که بود اعظم اسماء اللّه
|
| |
|
|
|
گفت یا رب بصفات این اسم
|
|
بحق حرمت ذات این اسم
|
| |
|
|
|
که مرا ده پسرى با مقدار
|
|
صاحب معرفت و علم و وقار
|
| |
|
|
|
نبى مرسل خود ساز او را
|
|
در همه باب تو بنواز او را
|
| |
|
|
1270
|
داد او را پسرى رب جلیل
|
|
که زد او جامه فرعون به نیل
|
| |
|
|
|
نوح از برکت این اسم و صفات «2»
|
|
یافت از مهلکه آب نجات
|
| |
|
|
|
موسى از پرتو این اسم به طور
|
|
یافت گفتار تجلى با نور
|
| |
|
|
|
عیسى این اسم چو بر خواند، اموات
|
|
یافتند از اثر اسم حیات
|
| |
|
|
|
هر چه در عالم، از این اسم بپاست
|
|
زانکه این اسم کنوز الاسماست
|
| |
|
|
|
این در از نه صدف اسرار است
|
|
بىبدل چون گهر شهسوار است
|
| |
|
|
|
وه چه اسم است که بسیار کسى
|
|
نیستش بر سر این دسترسى
|
| |
|
|
|
خاصیتهاش ندارد پایان
|
|
عارفانند بآن دانایان
|
| |
|
|
|
وضع آفاق ز نیک و بد حال
|
|
زان توان یافت بسنج اجمال
|
| |
|
|
1280
|
سم خاصى استکه اسرار جهان
|
|
هست در کنز حروفش پنهان
|
| |
|
|
|
کس چه داند که چه اسرارست این
|
|
خاصه زمره ابرار است این
|
| |
|
|
|
لفظ این اسم چو تکرار کنى
|
|
چون به آداب و عدد کار کنى
|
| |
|
|
|
قفل هر کار گشائى بمراد
|
|
گردى از فیض مداما دلشاد
|
| |
|
|
|
چهارده نفع رساند این اسم
|
|
اولین آنکه گشائى تو طلسم «3»
|
| |
|
|
|
دشمنت نیست شود چون سیماب
|
|
بند گردد بدمیدن سیلاب
|
| |
|
|
|
گر بخوانى ز سر صدق و یقین
|
|
کشف گردد همه گنج زمین
|
| |
|
|
|
جنیان با تو مصاحب گردند
|
|
اولیاء جمله بتو پیوندند
|
| |
|
|
|
جمله خلق سر افکنده تو
|
|
قیصر روم شود بنده تو
|
| |
|
|
|
همه خلق مطیعت گردد
|
|
کیمیا نیز نصیبت گردد
|
| |
|
|
1290
|
هیچ علمى بتو مشکل نشود
|
|
یکزمان حق ز تو غافل نشود
|
| |
|
|
|
متصل با لب خندان دل شاد
|
|
دین و دنیاى تو گردد آباد
|
| |
|
|
|
لیک هر کس بطریقى دیگر
|
|
دارد از حالت این اسم خبر
|
| |
|
|
|
سر اسماء حروفش بتمام
|
|
نتوان گفت مبادا که عوام
|
| |
|
|
|
مطلع گشته بدان کار کنند
|
|
خلق را بیهده آزار کنند
|
| |
|
|
|
امر خاصان نتوان گفت بعام
|
|
تا نیابد اثرش جاهل خام
|
| |
|
|
|
باشد از حسن عمل اهل کمال
|
|
چو بیابند از این اسم مجال
|
| |
|
|
|
نروند از پى انصاف بدر
|
|
وز بدىها بنمایند حذر
|
| |
|
|
|
در عمل عزم بدىها نکنند
|
|
فکر در باب ایذا نکنند
|
| |
|
|
|
هر کسى داده از این اسم نشان
|
|
بطریقى که بر او گشته عیان
|
| |
|
|
|
بوخوا گفت حق اندر تورات
|
|
در صحف خواند خدایش بخوات
|
| |
|
|
|
حنه در سوره انجیل بخوان
|
|
بحقیقت که هم اینست و هم آن
|
| |
|
|
1300
|
خوانده طیوم دیگر یک قیوم
|
|
مغربى گفت که هست او هیوم
|
| |
|
|
|
هست مشهور عرب بر جانه
|
|
عجمى گفت ورا بر خانه
|
| |
|
|
|
دیلمى کرد رقم کافلنا
|
|
باز جمعى دگرش راحلنا
|
| |
|
|
|
نجیه قوم دگر جاهرشا
|
|
هست بو خانه دگر طاهرشا
|
| |
|
|
|
در احادیث و روایات و خبر
|
|
هر یکى راست طریقى دیگر
|
| |
|
|
|
گر چه این اسم بسى مشهور است
|
|
لیک اینجا نه چنین منظور است
|
| |
|
|
|
سال هفتاد و یک عمرم چو رسید
|
|
فکرتم پرده از این رمز کشید
|
| |
|
|
|
از ذخایر که کنون الاسماست
|
|
بنده این اسم بر آوردم راست
|
| |
|
|
|
بهر آسانى ارباب طلب
|
|
کردم اینکار بقانون ادب
|
| |
|
|
1310
|
خواستم تا که در این علم بکام
|
|
بنهم بر قدم مردان گام
|
| |
|
|
|
للّه الحمد که توفیق احد
|
|
داد از این هنرم فیض مدد
|
| |
|
|
|
من در این علم بسى بردم رنج
|
|
تا طلسمات گشوم زین گنج
|
| |
|
|
|
سر این گنج گهر بگشودم
|
|
گوهرش بین که عیان بنمودم
|
| |
|
|
|
گوهر از کان عمل بنمودم
|
|
پرده از چهره او بگشودم
|
| |
|
|
|
مزد مردى که از این معدن خاص
|
|
گوهرش را چو بیابد بخواص
|
| |
|
|
|
عمل خیر به بنیاد کند
|
|
از (بهائى) بدعا یاد کند
|
| |
|
|
|
غرض اینست که ارباب طلب
|
|
نبرند از پى مقصود تعب
|
| |
|
|
|
این قواعد چو سراسر خوانند
|
|
بهر ما فاتحهیى بر خوانند
|
| |
|
|
1320
|
چون از این اسم بیابند اثر
|
|
نروند از ره انصاف بدر
|
| |
|
|
|
ایکه خواهى بودت عقل و عمل
|
|
تا شود مشکل از این علمت حل
|
| |
|
|
|
گوش جان باز کن و دیده دل
|
|
تا کنم بهر تو حل این مشکل
|
| |
|
|
|
گر ترا میل بتقریر من است
|
|
بر گشا گوش که وقت سخن است
|
| |
|
|
|
سخنم گوهر گوش دل کن
|
|
گوهر گوش خرد حاصل کن
|
| |
|
|
|
اگر از علم ولى اللهى
|
|
بىتعلم سبقى میخواهى
|
| |
|
|
|
بهر طلاب از این نسخه ژرف
|
|
کاملان راست در او چند شگرف
|
| |
|
|
|
من از این طایفه دارم سبقى
|
|
خواندهام در بر ایشان ورقى
|
| |
|
|
|
در رموزات که فکرم جلى است
|
|
از عطاهاى نبى و ولى است
|
| |
|
|
|
هست در مصحف ما بعد سه میم
|
|
در میانهاى سور در حامیم
|
| |
|
|
1330
|
عددش با سور قرآنى
|
|
متساوى است اگر میدانى
|
| |
|
|
|
هشت حرف است بترتیب و نظام
|
|
بسط حرفیش چهل گشته تمام
|
| |
|
|
|
نقطهاش نوزده از روى جمل
|
|
هست چون مدخل باسط بعمل
|
| |
|
|
|
اولش «3» میم و چهارم لام است
|
|
سیمش شهره در این ایام است
|
| |
|
|
|
طا بود آخر شش حرف در او
|
|
گوش دل باز کنى گر نیکو
|
| |
|
|
|
در سه جا مصدر اسمش دال است
|
|
در سر آیهیى از انفال است
|
| |
|
|
|
اولش هفده آخر سین است
|
|
متصل در وسط یاسین است
|
| |
|
|
|
قلب او باعث خوشحالیهاست
|
|
فتح و نصبش همگى نور و ضیاست
|
| |
|
|
|
شامل کلى او دار حروف
|
|
جامع علت آثار حروف
|
| |
|
|
|
عدد بینهاش هفتاد است
|
|
این هم از قاعده استاد است
|
| |
|
|
|
خوانم آن دل که بیابد این رمز
|
|
نکته فاش رموزات بغمز
|
| |
|
|
1340
|
اى (بهائى) چو تو این کشف رموز
|
|
کردى و یافتى آن نقد کنوز
|
| |
|
|
|
بیش از این کاشف این راز مباش
|
|
راز پنهان کن و غماز مباش
|
| |
|
|
|
هر که اهلیت این حالش است
|
|
بدعا حاصل از این قالش هست
|
| |
|
|
|
دم فرو بند که نا اهل شریر
|
|
نشود زین روش خاص خبیر
|
| |
|
|
|
من به توفیق خداوند غفور
|
|
طالبان را بنمودم دستور
|
| |
|
|
|
اصل و فرعش بنمودم به رموز
|
|
فاش کردم بهمه نقد کنوز
|
| |
|
|
|
به (بهائى) همه از صدق و صفا
|
|
بکنند از سر اخلاص دعا
|
از مولانا شیخنا البهائى عطر الله مرقده و نور مضجعه
کلیات اشعار و آثار فارسى شیخ بهائى، متن، ص: 101
