در بیان آنچه در باره برادران سروده شده‏

ساعت ٧:٤۳ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٤ بهمن ۱۳٩٠ کلمات کلیدی: در بیان آنچه در باره برادران سروده شده‏

از امام صادق ع روایت است که بسیار بدین دو بیت مثل میزد.

مسلم بن وابصه سروده:

دوست دارم آنکه گوشش نشنود از من بدى‏		گوئیا کو از بد من کر مادر زاده است‏
سینه‏اش از کینه پاک و دستش از آزار شل‏		مانع خیرى نباشد بد نیارد بر زبان‏
گر که از یارت ببینى لغزشى در کار خود		بهر او عذرى تراشى بازدارش یار خود
خویشتن دارى تو را بس سد مکن بر دوست راه‏		گر فزون دارى بر آن چیزى شود فقر آن غنا

از دیگرى‏

از دیگرى‏

کندم یاد اگر خشم چنان‏		که بسا گیردم از آن خفقان‏

از گناهش گذرم تندى او را بخشم‏		تا که بى‏یار نمانم بجهان‏

از دیگرى‏

گر کسى چشم بپوشد ز جفاهاى صدیق‏		یا که از پاره‏اى از بدکنشى و گله‏اش‏
یا که با دوست نادان بکند سخت عتاب‏		در جهان یار ندارد بطپد حوصله‏اش‏

از ایاس پسر قائف‏

توانگران همه اندر وطن شوند مقیم‏		بلا فقیر پراند بپرتگاه ذمیم‏
شناس قدر برادر بدهر تا هستید		بس است مرگ براى جدائى و تقسیم‏
اگر که کشور بیگانه‏اى کنم دیدار		ز دست من برود هم وطن و یار و ندیم‏

از حاتم بن عبد اللَّه‏

من نکوشم تا مهار مرکبم افزون کشم‏		تا که پیش از دیگران از حوض آبى را چشم‏
من نبندم تنگ بر آن مرکبم بارش که زود		رانمش پیش و ز یار خود عنان را بر کشم‏

دیگرى گفته‏

دیگرى‏

از موسى بن یقطین‏

جستجو کرد از رفیقان خودش اندر بلاد		بینوایان را ز مال اندوزیش سهمى بداد

از سلیمان بن فلاح‏

دوستى دارم که با او از ندارى رسته‏ام‏		چون که بیند هر ندارى میکند آن را رفو
پوزشم گر زو نخواهم من نیاز		از نیاز خود بخوابم او نخوابد زان نکو

بى‏نیازم سازد و اندوخته آرد مرا		در کف و پایش نشان کى باشد از انعام او

از بشار بن برد که کنیه‏اش ابو معاذ بود و لقبش اعشمى اعمى‏

چون بهر کارى عتابى آورى بر یار خود		در نیابى آن کسى را کو عتابى ناسزد
باش تنها یا که با یارى چنین باید که ساخت‏		گاه ناجور است و گاهى با تو همدردى کند
گر ننوشى بارها از آب پر خاشاک و بد		تشنه مانى کیست کو را خوشگوار آبى رسد

از دیار اعجم‏

باز هم از بشار

بهترین دوستان آن کو که میباشد شریک‏		با تو در تلخى کجا یابى تو در تلخى شریک‏
آنکه گر پیشت بود در مردمان شادت کند		ور که غائب گردى از او گوش و چشم تو بود
همچنان چوب غضا گر آتش افروزد در آن‏		آتشش سازد درخشان زیور افشان گردى از آن‏

این شعر را ابن نعمت خطیب در مجلس ابن خالویه برایم خواند:

مکن با دوست کار غم فزائى‏		ز ضربت زهر ماران را درآرى‏

گوید: و از دیگرى برایم خواندند

مگو با دوست حرفى کو از آن اندوه و غم گیرد		حذر از یورش او کن چه حلمش بار غم گیرد
زند گوساله را مادر چه پستان پر بدم گیرد