در غسل چند چیز معتبر است:
اول: نیت؛ و معتبر است در آن قربت، چنانکه در وضو شنیدى، و تعیین غسل جنابت از سایر غسلها. و جایز است جمع نمودن میان چند غسل در یک عمل، به قسمى که در وضو گذشت.
و بایست که اوّلِ عمل در هر یک از ترتیبى و ارتماسى، با نیّت باشد، به تفصیلى کهدر نیّتِ وضو دانسته شد با استمرار قصد تا آخر عمل.
دوّم: شستن تمام ظاهر بدن و وانگذاشتن چیزى از آن اگر چه بسیار کم باشد. و لازم است زایل نمودن هر چیزى که نگذارد آب به ظاهر بشره برسد و دست مالیدن به هر چیزى که بدون دست مالیدن و نحو آن، آب به آن نرسد، چون موى انبوه.
و جبیره، حکم بدن را دارد، به بیانى که در وضوى صاحب جبیره گذشت. و واجب نیست شستن موى و کفایت نمىکند شستن آن از شستن خود بشره؛ و مویى که از توابع بشره است، شستن آن، خالى از قوّت نیست و بهتر شستن چیزهایى استکه از ظاهر بدن بودن آن، معلوم نیست.
سوّم: رعایت نمودن ترتیب در غسل ترتیبى، چنانکه مذکور شد.
چهارم: مباح بودن آب؛ و در مقدّمه کتاب دانستى که غیرِ آبِ مطلقِ پاک، چیزى را پاک نمىکند و وضو و غسل، به غیر آن، جایز نیست.
پنجم: مباح بودن مکانى که در آن غسل مىکند و همچنین ظرفى که به آن، آب بر بدن خود مىریزد و جایى که آب غسل در آن ریخته مىشود، چنانکه در وضو گذشت.
ششم: آن که خود، بدن خود را بشوید با قدرت و تمکّن.
هفتم: آن که مانعى از شستن نداشته باشد؛ و بیان آن در وضو گذشت.
هشتم: پاک بودن بدن پیش از شستن؛ بلى شستن سر و گردن هرگاه پاک باشد، موقوف بر پاک بودن سایر اجزاى بدن نیست.
و احوط این است که پیش از غُسل، تمام بدن پاک باشد اگر چه سبق طهارت از خبث بر طهارت از حدث وجهى ندارد، بلکه مقارنت و حصول هر دو در آب کثیر به سبب واحد، در آنِ واحد، کافى (5) است.
جامع المسائل (بهجت)، ج1، ص:142 - 143
