توحید در فرهنگ اسلامى، معناى بلند و گستردهاى دارد. توحید در ذات، توحید در صفات، توحید در افعال و توحید در عبادت.
توحید یعنى: ایمان به یگانگى خداوند.
توحید یعنى: نفى هوسها. کسى که هوا پرست است، از مدار توحید خارج است. «أفرأیتَ مَن إتّخَذ إلهَه هَواه» «1» آرى، کسانى که از هوسهاى خود پیروى مىکنند، در حقیقت خداى آنها، هواى نفس آنان است.
توحید یعنى: نفى طاغوتها. شعار و هدف تمام انبیا این بود: «أن اعبدوا اللّه و اجْتَنبوا الطّاغوت» «2»
توحید یعنى: نفى نظامهاى طاغوتى. امام رضا علیه السلام پس از آنکه مجبور شد ولیعهدى مأمون را بپذیرد، در جلسه علنى و در برابر همه مردم شرط کرد که در نظام مأمون عزل و نصبى و دخالتى نکند.
توحید: یعنى خطّ بطلان کشیدن بر تمام افکار التقاطى و ردّ تمام ایسمها و مکتبهایى که از مغزهاى بشرى برخاسته است.
توحید یعنى: قطع تمام روابطى که سبب سلطه وسرپرستى بیگانگان است.
توحید یعنى: نفى فرمان کسى که دستورش با دستور خدا هماهنگ نباشد.
توحید یعنى: قبول رهبرى کسانى که خدا رهبرى آنان را امضا کرده است.
توحید یعنى: نق نزدن به دستورات خدا، تسلیمبودن وبندگى در پیشگاه او.
خلاصه توحید یعنى: سرکوبى بتهاى درونى و بیرونى، بت عنوان، بت مدرک، بت مقام، بت مال، تا هیچ یک از آنها ما را از مدار حقّ و پیروى از راه حقّ باز ندارد.
توحید یعنى: آنچه مرا به قیام وامىدارد خدا باشد و آنچه مرا به سکوت فرا مىخواند رضاى خدا باشد.
اقتصاد توحیدى، یعنى: در تمام برنامههاى تولید، توزیع، مصرف و مدیریّت، حکم خدا اجرا شود.
ارتش توحیدى، یعنى: هدف ارتش، خودخواهى، انتقام، کشورگشایى و استثمار نباشد، بلکه اعتلاى کلمه حقّ و گسترش قانون خدا باشد. هدف، سرکوبى ستمگران و نجات مستضعفان و دفاع از حریم مال و جان و ناموس و تلاش براى حفظ مرزها باشد.
جامعه توحیدى، جامعهاى است که رهبر آن طبق معیارهاى الهى انتخاب شود، یعنى بر اساس علم، تقوا، جهاد، سابقه، امانت، قدرت، مدیریّت و ...، نه براساس زور، پول، پارتى، و یا وابستگى به قدرتهاى بزرگ.
جامعه توحیدى، آن است که قانون خدا بر آن حکومت مىکند و همه مردم، در برابر آن مساویند و اعمال غرض در آن را ندارد.
بنابراین آنچه برخى افکار التقاطى در مورد جامعه توحیدى مطرح ساخته و آن را با جامعه بىطبقه کمونیستى یکى دانستهاند، قابل قبول نیست. زیرا در جامعه توحیدى اسلام، خدا حکومت مىکند نه مردم.
اگر پیامبر صلى الله علیه و آله فرمود: «قُولوا لاإله الّا اللّه تُفلِحوا» نباید با دید ساده به این جمله بنگریم، زیرا نتیجه توحید در این شعار پیامبر، فلاح و رستگارى است. «3» قرآن هدف نهایى را فلاح مىداند و اگر به تقوا سفارش مىکند و مىفرماید: «یاایّها النّاسُ اعبُدوا ربّکم الّذى خَلَقکم و الّذین مِن قَبلِکم لعلّکم تَتَّقون» «4» اى مردم! عبادت کنید خدایى را که شما و پیشینیان شما را آفرید تا شاید به تقوا برسید. لکن خود تقوا هدف نهایى نیست، بلکه تقوا مقدّمهاى است براى رسیدن به فلاح، چنانکه در آیهاى دیگر مىفرماید: «فاتّقوا اللّه یا اولِى الألْباب لَعلّکم تُفلحُون» «5» اى صاحبان عقل! تقوا پیشه کنید تا شاید به فلاح و رستگارى برسید.
______________________________
(1) سوره جاثیه، آیه 23 (2). سوره نحل، آیه 36
(3). در زبان عربى به کشاورز، «فَلّاح» مىگویند، چون مقدّمات رستن دانه را فراهم مىسازد
(4). سوره بقره، آیه 21
(5). سوره مائده، آیه 100
اصول عقاید، ص:51 - 52
