امام صادق ( ع ) مىفرماید:
معنى عبودیّت، دست برداشتن است از هر چه خاطر به او متعلّق باشد و صرف کردن همه در راه خدا. و رسیدن به این مرتبه علیا، و وصول به این درجه قصوى، میسّر نمىشود مگر به منع کردن نفس از خواهشها و واداشتن او بر مکروهات، و کلید ترک خواهشهاى نفسانى و حمل او بر مکاره، ترک راحت است و اختیار نمودن عزلت، و رسیدن به ترک راحت و اختیار عزلت، میسّر نمىشود مگر به راه بردن به احتیاج خود در جمیع امور به جناب عزّت عزّ سبحانه و افتقار و احتیاج به او را در کلّ مهمّات، نصب العین خود کردن و از غیر او قطع نظر نمودن.
قال رسول الله صلّى الله علیه و آله: اعبد الله کانّک تراه فان لم تکن تراه فانّه یراک.
حضرت رسالت پناه صلّى الله علیه و آله فرموده است که: بندگى کن خداى را چنانکه گویا مىبینى او را، و اگر تو نبینى او را، او تو را مىبیند. و هر گاه در عبادت، حالى خود کردى که او تو را مىبیند و به ظاهر و باطن تو اطّلاع دارد، خوب نباشد که بندگى او را به نحوى کنى که موافق رضاى او نباشد و از روى کسالت و غفلت باشد.
مصباح الشریعه ، شهید ثانی ، ص 605
