حق کسى که با علم، تو را تربیت مىکند. این است که:
او را بزرگ بدارى، وقار محضر او را نگاه دارى.
به کلامش خوب گوش بسپارى. به سوى او رو کنى.
صدایت را بر او بلند نگردانى.
اگر کسى از معلّم تو سؤالى پرسید، تو پاسخ ندهى، تا معلّم، خود جواب گوید.
در مجلس او، با دیگرى سخن نگویى.
نزد او از دیگران، غیبت نکنى.
اگر کسى از او، نزد تو بدگویى کرد، حریم او را پاس دارى.
زشتىهاى او را بپوشانى. و نیکىهاى او را آشکار کنى.
با دشمن او همنشینى ننمایى، و دوست او را دشمن ندارى.
چون چنین عمل کنى، فرشتگان خداى عزّ و جلّ به نفع تو گواهى مىدهند، که تو او را براى خداى عزّ و جلّ خواستى. وبراى خدا از محضر او کسب علم کردى، نه براى مردم.
و امّا حق کسى که در علم، زیر دست تو است. این است که:
بدانى- خداى عزّ و جلّ، در علمى که به تو بخشیده، تو را قیّم بر آنان قرار داده است. و از خزائن خود بر تو گشوده است.
پس اگر در تعلیم مردم بکوشى، و با ایشان بدرفتارى ننمایى. و بر آنان دلتنگ نشوى؛ خداى از فضل خود، بر تو زیاده مىکند.
و امّا اگر علم خود را از مردم، دریغ دارى، یا با مردم هنگامى که از تو کسب دانش مىکنند، مهربان نباشى، بر خداى عزّ و جلّ حق است که «علم» و «نور علم» را از تو سلب کند، و جایگاه تو را از دلها پایین بیاورد.
گلچین صدوق، ج1، ص:107 - 108
