زن باید از شوهر، هر چه بخواهد در تمام امورى که مربوط به زن است، امورى که مستلزم معصیت نباشد، بدون قید و شرط اطاعت کند. در بزرگداشت حقّ شوهر نسبت به زن، اخبار زیادى رسیده است. رسول خدا (ص) مىفرماید: «هر زنى که از دنیا برود و همسرش از او خشنود باشد، وارد بهشت شود.»
و نیز آن حضرت مىفرماید: «هر گاه زن پنج وقت نمازش را بخواند و روزه ماه رمضان را بگیرد و عفّت خود را حفظ و از همسرش اطاعت کند، به بهشت پروردگارش وارد مىشود.»
در این روایت امام (ع) اطاعت شوهر را در ردیف واجبات اساسى اسلام آورده است.
و از آن حضرت نقل شده است که فرمود: «رسول خدا (ص) براى زنان سخنرانى کرد و فرمود: اى توده زنان، صدقه دهید هر چند از زر و زیورتان است، اگر چه یک خرما و یا نصف خرما باشد، زیرا بیشتر شما هیزم جهّنمید، به خاطر آن که زیاد نفرین مىکنید و نسبت به همنشینتان ناسپاسید. زنى از قبیله بنى سلیم که زن عاقلى بود عرض کرد: یا رسول الله! مگر ما آن مادرانى نیستیم که حامله مىشویم و پس از وضع حمل شیر مىدهیم؟ مگر این دختران ارزشمند و خواهران مهربان از ما نیستند؟ رسول خدا (ص) فرمود: چرا شما زنان، مادرانى هستید که به فرزندان حامله مىشوید و آنها را شیر مىدهید و دلسوزى مىکنید، اگر نبود رفتارى که زنان با شوهرانشان دارند، هر آینه هیچ زن نماز گزارى وارد آتش دوزخ نمىشد.»
.
در روایت صحیح از قول آن حضرت رسیده است که فرمود: «زنى خدمت پیامبر (ص) رسید، عرض کرد: یا رسول الله! حق شوهر بر زن چیست؟ فرمود: آن است که از او اطاعت کند و نافرمانى نکند، و از خانه او چیزى بدون اجازه، صدقه ندهد و روزه مستحبى نگیرد مگر به اذن او،
در روایتى آمده است: «باید زن براى شوهرش خود را به بهترین عطرها معطّر کند و بهترین لباسهایش را بپوشد و بهترین آرایشها را بکند و صبح و شام خودش را بر شوهرش، عرضه کند و حقوق شوهر بر زن بیشتر از اینهاست.»
از جمله واجباتى که بر عهده زن است، آن است که در مال شوهر ولخرجى نکند بلکه از آن نگهدارى کند رسول خدا (ص) فرمود: «براى زن حلال نیست که از خانه شوهر بدون اجازه او اطعام کند مگر خرمایى را که مىترسد، فاسد شود. بنابراین اگر با رضایت شوهر اطعام کند، اجر و پاداشى همانند او دارد و اگر بدون اجازه او اطعام کند، اجر و پاداشش مال شوهر و گناهش به گردن او خواهد بود.
از جمله حقوق زن بر پدر و مادر آن است که به او حسن معاشرت و آداب زندگى با شوهر را بیاموزند
سخن کامل و جامع درباره وظیفه و ادب زن بدون طول و تفصیل آن است که در میان خانه بنشیند و سرگرم کار باشد، زیاد بالا نرود و با همسایهها کم حرف بزند و جز در موارد ضرورى به خانه آنها نرود و در حضور و غیاب شوهر، او را پاس بدارد و در تمام کارهایش در پى خوشحالى و مسرّت همسرش باشد، در مورد عفّت خود و مال شوهر به او خیانت نکند و از خانه بیرون نرود، و اگر رفت به صورت پوشیده در هیأتى که جلب توجه نکند، در پى جاهاى خلوت بوده باشد نه خیابانها و بازارها مبادا بیگانهاى صداى او را بشنود و یا شخصا او را بشناسد، در موارد نیاز مبادا به دوست شوهرش، خود را معرفى کند، بلکه به هر کسى که گمان مىکند او را مىشناسد، خود را ناشناخته بگیرد همتّش اصلاح امور خویش و تدبیر منزل باشد به روزه و نمازش توجه کند وقتى که دوست همسرش در منزل را زد و اجازه ورود خواست، در صورتى که شوهرش در خانه نیست حق ندارد چیزى از او بپرسد و به خاطر حمیت نسبت به خود و شوهرش نباید با او گفتگو کند و به آنچه خداوند روزى کرده، نسبت به همسرش قانع باشد و حق شوهرش را بر حق خود و سایر خویشاوندان مقدّم بدارد، همیشه تمیز و پاکیزه و در هر حال آماده بهرهبردارى باشد که اگر شوهرش خواست، برخوردار شود به فرزندانش دلسوز باشد و به لباس آنها توجه کند، زبانش را از دشنام به فرزندان و برگرداندن حرف شوهر نگه دارد
از جمله آداب زن آن است که هر چه مىتواند در منزل خدمت کند و به زیبایى و جمال خودش به شوهر فخر فروشى نکند و شوهرش را به خاطر زشتى سرزنش ننماید.
از جمله آداب زن، آن است که همواره در صلاح و آراستگى باشد، در نبودن شوهرش گرفته و در وقت حضور همسر به شوخى و گشادهرویى و اسباب و عوامل لذّت رو آورد، و سزاوار است که هیچگاه شوهرش را نیازارد. از پیامبر (ص) نقل شده است:
راه روشن، فیض کاشانی جلد3، ص:157 - 163
