کدام یک از آیات، به شرایط قبولى نماز اشاره دارد؟
عبادتها، به طور اعم، غیر از شرایط صحت، شرایط «قبول» و «کمال» هم دارد؛ یعنى وقتى از شرایط صحت فقهى برخوردار است موجب رفع عقاب خواهد شد، امّا همین عبادت صحیح آنگاه موجب رشد معنوى و قرب الهى مىشود که داراى شرایط قبولى نیز باشد.
بنابراین یک عبادت گاهى صحیح است، اما رشدآور نیست؛ یعنى مىتواند ما را از کیفر برهاند، ولى ما را محبوب خدا نمىسازد. اساس شرایط قبول نماز توجه قلبى به نماز و حضور قلب هنگام نماز است که توجه قلبى روح براى اعمال خارجى است. هر مقدار که نمازگزار حضور قلب داشته باشد، نمازش را خداوند مىپذیرد، لذا گفته شده با نوافل نماز خودتان را کامل کنید.
تقوا و پرهیزکارى یکى دیگر از شرایط قبولى نماز و اعمال دیگر است؛ خداوند مىفرماید: «قُلْ أَنفِقُواْ طَوْعًا أَوْ کَرْهًا لَّن یُتَقَبَّلَ مِنکُمْ إِنَّکُمْ کُنتُمْ قَوْمًا فسِقِینَ» «. توبه، آیه 53
»؛ بگو انفاق کنید؛ خواه از روى میل باشد یا اکراه، هرگز از شما پذیرفته نمىشود، زیرا شما قوم فاسقى بودید. و نیز مىفرماید: «... إِنَّمَا یَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِینَ» « مائده، آیه 27»؛ ... خدا تنها از پرهیزکاران مىپذیرد. «3» برخى از چیزها مانع قبولى نماز است؛ مانند: ندادن زکات و حقوق واجب، حسد، کبر، غیبت کردن، خوردن مال حرام، شراب خوارى و ....
__________________________________________________
(3). سید محمدکاظم یزدى، عروة الوثقى، ج 1، ص 612- 613
پرسمان قرآنى نماز، ص:96 - 97
