ابو ذر در کنار کعبه بپا خاست و گفت:
من جندب بن سکن هستم «1». مردم گرد او آمدند و او گفت:
هنگامى که براى شما سفرى پیش مىآید، با خود توشهاى بر مىدارید. پس براى سفر روز قیامت، توشهاى بر گیرید.
آیا در این سفر، به چیزى نیاز ندارید؟
گفتند: ما را راهنمایى کن.
جناب ابو ذر فرمود:
صم یوما شدید الحرّ للنّشور.
و حجّ حجّة لعظائم الأمور.
و صلّ رکعتین فی سواد اللّیل لوحشة القبور.
کلمة خیر تقولها، و کلمة شرّ تسکت عنها، أو صدقة منک على مسکین، لعلّک تنجو بها- یا مسکین- من یوم عسیر.
اجعل الدّنیا درهمین:
درهما أنفقته على عیالک، و درهما قدّمته لآخرتک، و الثّالث یضرّ و لا ینفع، لا ترده.
اجعل الدّنیا کلمتین:
کلمة فی طلب الحلال، و کلمة للآخرة، و الثّالثة تضرّ و لا تنفع، لا تردها.
در یک روز گرم، به یاد روز حشر، روزه بگیرید. و براى کارهاى سخت «1»، حج به جا آورید.
و براى تاریکى و وحشت قبر، در تاریکى شب، دو رکعت نماز بگذارید.
توشه این راه، کلمه خیرى است که بیان مىکنى، و کلمه شرى است که از گفتنش خود را باز مىدارى.
یا صدقهاى که به مسکینى محتاج بخشى، تا از مشکلات آن روز دشوار (قیامت) نجات یابى. اى بشر محتاج!! دنیا را در دو درهم خلاصه کن:
یک درهم، براى خانوادهات نگاه دار. و درهم دیگر را براى آخرتت پیش فرست. و بدان که، درهم سوم، تنها برایت زیان دارد، نه سود. و هیچ گاه به آن نیاز پیدا نخواهى کرد.
دنیا را در دو کلمه خلاصه کن: یک کلمه، براى طلب حلال و کلمه دیگر، براى آخرت. و کلمه سوم، زیان دارد و سود ندارد. و به آن نیاز نخواهى یافت.
جناب ابو ذر، سپس چنین افزود:
قتلنى همّ یوم لا أدرکه.
حسرت روزى که به آن نرسیدهام، مرا کشت «1».
گلچین صدوق، ج1، ص:79 - 81
