|
تا کى بتمناى وصال تو بگانه
|
|
اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه
|
| |
|
|
|
خواهد بسر آید شب هجران تو یا نه؟
|
|
اى تیر غمت را دل عشاق نشانه
|
| |
|
|
|
جمعى بتو مشغول و تو غایب ز میانه
|
|
رفتم بدر صومعهى عابد و زاهد
|
|
دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد
|
| |
|
|
|
در میکده رهبانم و در صومعه عابد
|
|
گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد
|
| |
|
|
|
یعنى که ترا میطلبم خانه بخانه
|
|
روزیکه برفتند حریفان پى هر کار
|
|
زاهد سوى مسجد شد و من جانب خمار
|
| |
|
|
|
من یار طلب کردم و او جلوهگه یار
|
|
حاجى بره کعبه و من طالب دیدار
|
| |
|
|
|
او خانه همى جوید و من صاحب خانه
|
|
هر در که زنم صاحب آن خانه توئى تو!
|
|
هر جا که روم پرتو کاشانه توئى تو!
|
| |
|
|
|
در میکده و دیر که جانانه توئى تو!
|
|
مقصود من از کعبه و بتخانه توئى تو!
|
| |
|
|
|
مقصود توئى، کعبه و بتخانه بهانه
|
|
بلبل بچمن زان گل رخسار نشان دید
|
|
پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید
|
| |
|
|
|
عارف صفت روى تو در پیر و جوان دید
|
|
یعنى همه جا عکس رخ یار توان دید
|
| |
|
|
|
دیوانه منم، من! که روم خانه بخانه
|
|
عاقل بقوانین خرد راه تو پوید
|
|
دیوانه برون از همه آئین تو جوید
|
| |
|
|
|
تا غنچه بشکفتهى این باغ که بوید
|
|
هر کس بزبانى صفت حمد تو گوید
|
| |
|
|
|
بلبل بغزل خوانى و قمرى بترانه
|
|
بیچاره بهائى که دلش زار غم تست
|
|
هر چند که عاصیست ز خیل خدم تست
|
| |
|
|
|
امید وى از عاطفت دمبدم تست
|
|
تقصیر (خیالى) بامید کرم تست
|
| |
|
|
|
یعنى که گنه را به از این نیست بهانه
|
کلیات اشعار و آثار فارسى شیخ بهائى، متن، ص: 77
