روایات زیادى وارد شده که ببعضى از آنها اشاره مىشود:
1- عن ابن مسعود عن النّبىّ (صلّى اللَّه علیه و آله) قال من عزّى مصابا فله مثل اجره.
ابن مسعود از پیغمبر اکرم نقل کرده، که فرمود: کسى که تسلیت و تعزیت بگوید مصیبت رسیدهاى را، خداوند به قدر اجر صاحب مصیبت به او نیز ثواب عنایت مىکند.
2- عن جابر بن عبد اللَّه قال: قال رسول اللَّه من عزّى مصابا کان له مثل اجره من غیر ان ینقصه اللَّه من اجره شیئا- و من کفّن مسلما کساه اللَّه من سندس و استبرق و حریر- و من حفر قبرا لمسلم بنى اللَّه عزّ و جلّ له بیتا فی الجنّة و من انظر معسرا اظلّه اللَّه فی ظلّه یوم لا ظلّ الّا ظله.
جابر بن عبد اللَّه گوید که پیغمبر اکرم فرمود: کسى که تسلیت و تعزیت بگوید مصیبت زدهاى را، خداوند مانند اجر او، به او عنایت مىکند، بدون اینکه از اجر و ثواب خود مصیبت زده کم شود و کسى که مسلمانى را کفن کند خداوند از سندس و استبرق و حریر بهشتى به او مىپوشاند (سندس و استبرق دو قسم پارچهاند که از دیبا تهیه مىشوند. سندس پارچه لطیفتر از استبرق است) و کسى که براى مسلمانى قبرى تهیه نماید، خداوند خانهاى در بهشت براى او بنا مىکند. و کسى که بدهکارى را تا قدرت پرداخت قرضش، مهلت دهد خداوند او را در سایه رحمت خود نگهدارى مىکند. آن روزى که سایهاى جز سایه خدا نیست.
3- و عن جابر بن عبد اللَّه عن النّبىّ (صلّى اللَّه علیه و آله) من عزّى حزینا البسه اللَّه عزّ و جلّ من لباس التّقوى و صلّى على روحه فی الارواح.
جابر بن عبد اللَّه از پیغمبر اکرم نقل کرده، که فرمود: کسى که تسلیت و تعزیت بگوید اندوهناکى را، خداوند به او لباس تقوى مىپوشاند و درود بر روان او مىفرستد در میان ارواح پاک.
4- و سئل النّبىّ (صلّى اللَّه علیه و آله) عن التّصافح فی التّعزیة فقال هو سکن للمؤمن و من عزّى مصابا فله مثل اجره.
از پیغمبر اکرم سؤال شد، که آیا مصافحه در تسلیت و تعزیت، چه صورت دارد؟ حضرت فرمود: تسکین دهنده است براى مؤمن، و کسى که تعزیت و تسلیت بگوید مصیبت رسیدهاى را، خداوند مانند اجر او، به تسلیت دهنده اجر و ثواب عنایت مىکند.
5- و عن عبد اللَّه بن ابى بکر بن محمّد بن عمر بن حزم عن ابیه عن جدّه، انّه سمع رسول اللَّه (صلّى اللَّه علیه و آله) و هو یقول من عاد مریضا فلا یزال فی الرّحمة حتّى اذا قعد عنده استنقع فیها ثمّ اذا قام من عنده فلا یزال یخوض فیها حتّى یرجع من حیث خرج و من عزّى اخاه المؤمن من مصیبته کساه اللَّه عزّ و جلّ من حلل الکرامة یوم القیمة.
از عبد اللَّه بن ابى بکر بن محمد بن عمر بن حزم از پدرش از جدش نقل کرده که از رسول اللَّه شنید که فرمود: کسى که عیادت کند بیمارى را دائما در رحمت خدا است، تا هنگامى که نزد بستر بیمارى مىنشیند، در رحمت خدا مىنشیند، بعد از برخاستن از نزد بیمار در رحمت خدا شناور است تا هنگامى که از منزل خود برگردد. و کسى که تسلیت و تعزیت بگوید مصیبت زدهاى را، خداوند از حلّهها و لباسهاى بهشت بر او مىپوشاند.
6- عن ابى برده قال: قال رسول اللَّه (صلّى اللَّه علیه و آله) من عزّى ثکلى کسى بردا فی الجنّة.
ابى برده از پیغمبر اکرم نقل کرده، که فرمود: کسى که تسلیت و تعزیت بگوید مصیبت رسیدهاى را، خداوند جامهاى در بهشت به او مىپوشاند.
7- روى انّ داود (علیه السّلام) قال الهى ما جزاء من یعزّى الحزین و المصاب ابتغاء مرضاتک؟
قال جزائه ان اکسوه رداء من اردیة الایمان استره به من النّار و ادخله به الجنّة قال: یا الهى فما جزاء من شیّع الجنائز ابتغاء مرضاتک؟ قال جزاؤه ان تشیّعه الملائکة یوم یموت الى قبره و ان اصلى على روحه فی الارواح.
از حضرت داود پیغمبر نقل شده، که در مناجات عرض مىکند: پروردگارا، جزا و پاداش کسى که اندوهناکى یا مصیبت رسیدهاى را براى رضاى تو تسلیت و تعزیت گوید، چیست؟
جواب آمد: او را از رداهاى ایمان مىپوشانم، به سبب آن لباس او را از آتش جهنّم نگه مىدارم و او را داخل بهشت مىنمایم.
بعد داود عرض مىنماید: پروردگارا چیست پاداش کسى که، تشییع جنازهاى نماید براى رضاى تو؟ خداى تعالى فرمود: جزا و پاداشش این است که ملائکه او را تشییع مىکنند تا قبرش و من به روان او درود مىفرستم در میان ارواح پاکان.
8- و روى انّ موسى (علیه السّلام) سئل ما لعائد المریض من الاجر؟ قال: ابعث له عند موته الملائکة یشیّعونه الى قبره و یؤانسونه الى المحشر قال: یا ربّ فما لمعزّى الثّکلى من الأجر؟ قال اظلّه تحت ظلّى اى ظلّ العرش یوم لا ظلّ الّا ظلّى.
از حضرت موسى (علیه السّلام) روایت شده: که از خداوند تعالى سؤال نمود: براى عیادتکننده مریض چه اجر و ثوابى است؟ خطاب شد: ملائکهاى مىفرستم هنگام مرگش تا او را تشییع کنند، و انیس او باشند تا روز قیامت. عرض کرد: پروردگارا، چه اجر و ثوابى است، براى کسى که تعزیت و تسلیت گوید ثکلى و مصیبت رسیده را، خطاب شد او را در سایه خود جاى دهم (یعنى در سایه عرش) روزى که سایهاى جز سایه من نباشد.
9-روى انّ ابراهیم (علیه السّلام) سئل ربّه قال یا ربّ ما جزاء من سال الدّمع عن وجهه من خشیتک؟ قال: صلواتى و رضوانى. قال: فما جزاء من یصبّر الحزین ابتغاء وجهک؟ قال: اکسوه ثوبا من الأیمان یتبوّأ بها فی الجنّة و یتّقى بها من النّار؟ قال: فما جزاء من سدّد الارملة ابتغاء وجهک؟
قال اقیمه فی ظلّى و ادخله جنّتى قال فما جزاء من یتّبع الجنازة ابتغاء وجهک قال: تصلّى ملائکتى على جسده و تشیّع روحه.
روایت شده: که ابراهیم خلیل از پروردگار خود مسألت نمود. عرض کرد: اى پروردگار من، پاداش کسى که صورتش از اشک چشمى که از خوف خدا ریخته، تر شده چیست؟
خداى تعالى فرمود: درود و رضوان من عرض کرد: جزا و پاداش کسى محزون و مصیبت دیده را تسلیت بگوید براى رضاى تو؟ خطاب شد: جامهاى از ایمان به او مىپوشانم که بهشت را براى او آماده کند، و او را از آتش حفظ نماید (جامهاى متناسب بهشت). بعد عرض مىکند: پس پاداش کسى که بیوه زنان و درماندگان را براى رضاى تو تسلیت و دلدارى کند چیست؟ خطاب شد: او را در سایه خود جاى مىدهم و او را داخل بهشت مىکنم. سؤال کرد پاداش کسى که براى رضاى تو تشییع جنازه کند چیست؟ خطاب شد: ملائکه بر جنازه او نماز مىخوانند، و روحش را تا بهشت مشایعت مىنمایند.
ارمغان شهید، ص:104 - 105
