1- على بن الحسین امام زین العابدین علیه السلام فرمود: بیرون رفتم تا رسیدم به این دیوار و تکیه به آن کردم در این حال مردى را دیدم که دو جامه سپید به تن کرده و چشم به روى من دوخته بود، سپس به من گفت: اى على بن الحسین! چه شده که تو را اندوهگین و غمگین مىبینم ... تا اینکه فرمود: سپس آن مرد گفت: اى على بن الحسین آیا دیدهاى کسى را که خدا را بخواند و جواب نشنود؟ گفتم: نه، گفت:
آیا کسى را دیدهاى که بر خدا توکل کند و خدا کفایتش نکند؟ گفتم: نه گفت: آیا کسى را دیدهاى که از خدا مسألت کند و خدا عطایش نکند؟ گفتم: نه، سپس از جلوى من ناپدید شد.
2- امام صادق علیه السلام فرمود: دارائى و عزت مىگردند، چون به جایگاه توکل رسیدند در همان جا وطن مىکنند.
3- على بن سوید گوید: از امام موسى بن جعفر از این آیه پرسیدم: «و هر که بر خدا توکل کند، خدا او را کفایت مىکند (سوره طلاق/ 3)»، فرمود: توکل بر خدا چندین درجه دارد، یکى این است که در تمامى کارهایت بر خدا توکل کنى، پس آنچه در بارهات انجام مىدهد راضى باشى، بدانى که خدا هیچ خیر و فضلى را از تو باز نمىدارد، و بدانى که حکم در تمامى اینها از آن خداست پس تمام این امور را با توکل به خدا بر او تفویض کن و در آنها به خدا اعتماد کن.
جهاد النفس وسائل الشیعة / ترجمه صحت، ص: 73
