شیخ مفید/ 94 و طبرسى/ 132 گویند: آنگاه رسول خدا از جایگاه پایین آمد و دو رکعت نماز خواند، سپس ظهر شد مؤذن اذان گفت و حضرت نماز ظهر را خواند. بعد در خیمه خود نشست و فرمان داد امیر المؤمنین نیز در خیمهاى که مقابل خیمه حضرت بود نشست.
سپس به دستور حضرت مسلمانان گروه گروه به على علیه السلام به عنوان امام تبریک گفتند و به او با لقب «امیر المؤمنین» سلام دادند. عمر از همه بیشتر در تبریک گفتن مبالغه نمود، او خطاب به آن حضرت گفت: به به! خوشا به حال تو اى على، هم اینک مولاى من و مولاى تمامى مردان و زنان مسلمان گشتى. همسران و دیگر زنان مسلمان نیز به دستور پیامبر صلى اللّه علیه و آله نزد على علیه السلام آمدند و به او با عنوان «امیر المؤمنین» سلام دادند. حسّان بن ثابت با کسب اجازه از محضر پیامبر درباره این حادثه بزرگ چنین سرود:
ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم بخمّ و أسمع بالرّسول منادیا
و قال فمن مولاکم و ولیّکم فقالوا و لم یبدوا هناک التّعادیا
إلهک مولانا و أنت ولیّنا و لن تجدن منّا لک الیوم عاصیا
فقال له قم یا علیّ فإنّنی رضیتک من بعدى إماما و هادیا
فمن کنت مولاه فهذا ولیّه فکونوا له أنصار صدق موالیا
هناک دعا اللّهمّ وال ولیّه و کن للّذی عادى علیّا معادیا
روز غدیر در سرزمین خم پیامبرشان ندا در داد، وه چه نیکو پیام مىرساند رسول خدا هنگامى که ندا سر مىدهد.
فرمود کیست فرمانروا و سرپرست شما؟ بدون آنکه اظهار دشمنى کنند پاسخ دادند.
خدایت فرمانرواى ما و تو سرپرست مایى، تو هرگز امروز از ما کسى را نافرمان نخواهى یافت.
آنگاه فرمود اى على برخیز که همانا من راضى شدم پس از من پیشوا و راهنما باشى.
هر که را من فرمانروایم این على سرپرست اوست، پس شما یاور صمیمى و دوست وى باشید.
در آنجا دعا کرد بار خدایا دوست دار دوستانش را و با کسى که دشمن على است دشمن باش.
پیام آور رحمت ،ص:235
