بعد از آنکه خداوند حضرت ابراهیم علیه السلام را با حوادثى از قبیل گذشت از مال و جان و همسر و ... آزمایش نمود و او از عهده تمام امتحانات الهى پیروز درآمد، خداوند او را به مقام امامت و رهبرى نصب فرمود. متن فرمان و ابلاغ چنین بود:
«انّى جاعلک للناس اماماً» «1» من تو را براى مردم، امام قرار دادم.
در این ابلاغ از جمله «انّى جاعلک» استفاده مىشود که نصب امام باید تنها از طرف خدا باشد. زیرا امام باید داراى شرائط و ویژگىهایى باشد که جز خدا کسى واقف به آنها نیست از جمله:
امام باید تمام قوانین حاکم بر انسان و هستى را بداند.
امام باید از نتیجه حتمى راهى که انتخاب مىکند آگاه باشد.
امام باید در رهبرى خود منافع خود را در نظر نگیرد و عوامل درونى و بیرونى محرّک او نباشد.
امام باید از عالىترین صفات برجسته انسانى در حد اعلى برخوردار باشد و ناگفته پیداست که این شرائط در افراد معمولى یافت نمىشود و مردم نیز از وجود این شرائط در افراد بىخبرند.
______________________________
(1). سوره بقره، آیه 124
اصول عقاید، ص: 418
