«بیان» در اصل، قدرت و توانایى داشتن است بر اظهار ما فی الضمیر، یعنى: هر چه در خاطر کسى باشد، تفهیم غیر تواند کرد و خاطرنشان دیگرى تواند نمود. و نعمت بیان چون از معظم نعمتهاى الهى است بر بندگان، از این جهت حضرت بارى «عزّ اسمه»، در قرآن مجید، بعد از ذکر نعمت خلق و آفرینش، ذکر نعمت بیان کرد که:
«خَلَقَ الْإِنْسانَ عَلَّمَهُ الْبَیانَ» یعنى: که خداوند عالم، به حکمت کامله خود، آفرید انسان را و تعلیم داد به او نعمت بیان را و توانا کرد او را به اظهار کردن حاجت خود به دیگران، و مثل حیوانات عجم، گنگ و بسته زبان نیافرید، چون در این باب، احوال عرفا و علما مذکور مىشود و سزاوارتر به بیان کردن، بیان کردن اصول و فروع أطوار ایشان است ، حتما با ما باشید در پست های بعدی مطالب ارزشمندی خواهم آورد .
مصباح الشریعة، ص: 10
