1. معمولًا قرآن کریم بدنبال آیات عذاب، جملهى «الّاالّذین تابوا» یا جملهى «الّا من تاب» را آورده تا بگوید: راه اصلاح، هرگز بر کسى بسته نیست.
2. توبه، واجب است. زیرا فرمان خداوند است. «توبوا الى اللّه» «2»
3. قبول توبهى واقعى قطعى است، زیرا نمىتوان باور کرد که ما به امر او توبه کنیم ولى او نپذیرد. «هوالّذى یقبل التوبة عن عباده» «3»، «هوالتّواب الرحیم» «4»
4. خداوند هم توبه را مىپذیرد و هم کسانى را که بسیار توبه مىکنند دوست دارد. «یحبّ التّوابین» 5»
(1). ذیل آیه 60 سوره مریم (2). تحریم، 8 (3). شورى، 37 (4). بقره، 37 (5). بقره، 222
5. توبه، باید با عمل نیک و جبران گناهان همراه باشد. «تاب و عمل صالحا» «1»، «تاب من بعده و اصلح» «2»، «تابوا واصلحوا و بیّنوا» «3»
6. توبه، رمز رستگارى است. «توبوا ... لعلکم تفلحون» «4»
7. توبه، وسیلهى تبدیل سیئات به حسنات است. «الّا من تاب و عمل صالحاً فاولئک یبدّل اللّه سیئاتهم حسنات» «5»
8. توبه، سبب نزول باران است. «توبوا ... یرسل السماء» «6»
9. توبه، سبب رزق نیکو است. «توبوا الیه یمتّعکم متاعاً حسنا» «7»
10. توبه در هنگام دیدن آثار مرگ و عذاب پذیرفته نمىشود. «حتّى اذا حضر احدهم الموت قال انّى تبت الان» «8»
11. خداوند علاوه بر قبول توبه، لطف ویژه نیز دارد. «هو التّواب الرحیم» «9»
«ثمّ تاب و اصلح فانّه غفور رحیم» «10»، «ثمّ تاب علیهم انّه بهم رؤف رحیم» «11»
«الّا مَن تاب و آمن و عمل صالحا فاولئک یدخلون الجنّة» «12»
«ثمّ توبوا الیه ان ربّى رحیم ودود» «13» در این آیات در کنار توبه به مسئله رحمت و رأفت و محبّت الهى اشاره شده است.
12. قرآن ترک توبه را ظلم و هلاکت دانسته است. «و من لم یتب فاولئک هم الظالمون» «14» «ثم لم یتوبوا فلهم عذاب جهنّم» «15»
______________________________
(1). فرقان، 71 (2). انعام، 54 (3). بقره، 160 (4). نور، 31 (5). فرقان، 70 (6). هود، 52 (7). هود، 3 (8). نساء، 18 (9). بقره، 37 (10). انعام، 54 (11). توبه، 117 (12). مریم، 60 (13). هود، 90 (14). حجرات، 11 (15). بروج، 10
چهار صد نکته از تفسیر نور، ص:351 - 353
