مردم کوفه از اینکه امام را واگذاشته بودند، به شدت پشیمان شدند و از اینکه آن گناه بزرگ را مرتکب شده بودند، به شدت پشیمان شدند و از اینکه آن گناه بزرگ را مرتکب شده بودند، به سرزنش یکدیگر پرداختند و متفق شدند بر اینکه به گناه خود اعتراف نمایند که آن حضرت را فرو گذاشتند و لازم است با خونخواهى آن حضرت، کفّاره گناهان خود را تقدیم کنند. یکى از آنان دخترش را مخاطب قرار داده و گفته است: «دخترم! پدرت، از گناه خود به سوى پروردگارش مىگریزد» «1».
آنان کنفرانسى در منزل «سلیمان بن صرد خزاعى» برپا نمودند که بزرگ شیعیان و از صحابه رسول خدا و داراى سابقه و پیشینهاى در اسلام بود. آنها میان خود به گفتگو پرداختند و بر آن شدند که ننگ و گناه از آنان پاک نمىشود مگر با کشتن کسانى که حضرت حسین علیه السّلام را کشته بودند.
در آن گردهمایى، چندین خطابه پرهیجان ایراد شد که براى گرفتن انتقام خون امام عظیم دعوت به همبستگى و وحدت کلمه مىکرد. برپایى این کنفرانس- بنا به گفته مورخان- در سال 61 هجرى؛ یعنى سال شهادت حضرت حسین علیه السّلام بود «2».
مصوّبات کنفرانس
کنفرانس به اتفاق آرا، تصمیماتى اتخاذ نمود از آن جمله:
1- انتخاب «سلیمان بن صرد»، به عنوان فرمانده کل قیام تا به برنامهریزى سیاسى و نظامى بپردازد.
2- مکاتبه با مناطق شیعهنشین در عراق و خارج آن و اطلاع دادن به آنان در مورد آنچه بر آن متفق شده بودند یعنى گرفتن انتقام خون امام و درخواست از آنان براى ملحق شدن به آنها.
3- تأخیر قیام به مدت چهار سال، تا این چهار سال، دوره آمادگى و مهیّا شدن براى نبرد باشد.
4- نخیله، مرکز اصلى باشد و قیام در آنجا اعلام شود.
5- محرمانه نگهداشتن امر قیام.
(1) اعضاى کنفرانس که به گفته مورخان، یکصد نفر بودند، پراکنده شدند و کار خود را براى جمعآورى کمکها براى خرید اسلحه ادامه داده، مردم را دعوت به همکارى و پیوستن به خود نمودند.
زندگانى حضرت امام حسین علیه السلام ،ج3،ص:539
______________________________
(1) طبرى، تاریخ 5/ 552.
(2) أنساب الأشراف 6/ 363- 365.
