رسول خدا و مسلمانان سیزده سالى را که در مکه بودند به سوى بیت المقدس نماز مىگزاردند. البته به روایت کلینى 3/ 286 پیامبر کعبه را در مقابل خود قرار مىداد. گر چه زمخشرى در کشاف 1/ 200 و طبرسى در جوامع الجامع 1/ 86 مىگویند: پیامبر در مکه نیز به سوى کعبه نماز مىگزارد، به مدینه که هجرت کرد خدا دستور داد براى دوستى و الفت با یهود به سوى بیت المقدس نماز بگزارد. بارى، در مدینه نیز در اوایل هجرت تا هفده ماه به همان سوى نماز مىخواندند. یهود که همواره دنبال خردهگیرى و اشکالتراشى بودند لب به سرزنش گشوده و به روایت سبل الهدى 3/ 537 گفتند محمد با ما مخالفت مىکند اما به سوى قبله ما نماز مىگزارد. پیامبر از این تبلیغات سوء آزرده خاطر گردید و منتظر بود که در این باره دستورى فرا رسد. سهشنبه پنجم شعبان و یا رجب سال دوم هجرت در حالى که پیامبر در مسجدى در محله بنى سلمه نماز ظهر مىخواند در رکعت دوم نماز آیه صد و چهل و چهار بقره بر او نازل شد: «قَدْ نَرى تَقَلُّبَ وَجْهِکَ فِی السَّماءِ فَلَنُوَلِّیَنَّکَ قِبْلَةً تَرْضاها فَوَلِّ وَجْهَکَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ حَیْثُ ما کُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَکُمْ شَطْرَهُ» همانا گردانیدن رویت را به سوى آسمان مىبینیم. پس تو را به سوى قبلهاى مىگردانیم که از آن خشنودى. پس روى خود را به سوى مسجد الحرام برگردان و هر کجا که بودید روى خود را بدان سوى برگردانید. رسول خدا و مسلمانان روى از بیت المقدس برتافتند و روى به قبله نماز را تمام کردند.
بیشتر مسلمانان و اعراب از تغییر قبله خوشحال بودند، زیرا خانه کعبه از دیرباز مورد احترام آنان بود و از مهمترین اماکن مقدس عرب به شمار مىآمد. در مقابل براى یهودیان ناخوشایند بود. از این رو زبان به طعن گشوده و گفتند چرا مسلمانان قبلهشان را تغییر دادند. آرى، این موضوع حاکى از بحران روابط یهود و مسلمانان بود.
پیام آور رحمت ،ص:81
