از ابو حمزه نقل کردهاند که مىگوید: از جابر بن عبد الله شنیدم که مىگفت: خدمت پیامبر (ص) بودیم، فرمود: «بهترین زنان شما، زنى است که اولاد آور، مهربان و پاکدامن، در میان فامیل محترم و در برابر همسرش افتاده و فروتن، نزد شوهر بىحجاب و در برابر دیگران پوشیده باشد زنى که از همسرش حرف شنوایى دارد و مطیع فرمان اوست در هنگام خلوت با او در اختیار اوست و بمانند اظهار اشتیاق مرد، او اظهار نمىکند. آیا شما را از بدترین زنانتان آگاه نسازم، زنى که در بین خانوادهاش ذلیل و در برابر شوهرش بزرگمنش، نازا و کینه توز است زنى که از کار زشت پرهیز ندارد به هنگام نبودن شوهر بىحجاب و در حضور او در حجاب است به حرف شوهر گوش نمىدهد و فرمان او را نمىبرد و هنگامى که همسرش با او خلوت کند از خواسته او سر باز زند چنانکه مرکب ناهموار از سوار شدن سر باز زند و هیچ عذرى را از شوهر پذیرا نباشد و هیچ گناهى را بر او نبخشد.»
از ابو عبد الله (ع) است که فرمود: «رسول خدا (ص) فرموده است: بهترین زنان شما زنى است که پاکدامن و در عین حال شهوت انگیز باشد.»
از ابو الحسن الرّضا (ع) نقل کردهاند: «امیر المؤمنین (ع) فرمود: بهترین زنان شما خمس است. عرض کردند: یا امیر المؤمنین! خمس چگونه زنى است؟ فرمود: زنى که متواضع، نرمخو و مطیع شوهر است موقعى که همسرش خشمگین شود، از چشم او دور نشود تا وقتى که او خشنود شود و در وقتى که شوهرش بیرون منزل است در نبودن او، حرمت او را حفظ کند که چنین زنى از جمله کارگزاران خداست و کارگزار الهى از رحمت خدا نا امید نمىشود.»
از ابو عبد الله (ع) است که فرمود: «بهترین زنان شما زنى است که خوشبو و آشپز خوبى باشد زنى که اگر بخشش کند در راه خیر بخشش کند و اگر چیزى ندهد باز هم درست عمل کرده است. چنین زنى کارگزارى از کارگزاران خداست و کارگزار الهى از رحمت او ناامید نمىباشد.»
و نیز از آن حضرت نقل شده است که فرمود: «همانا بهترین زنان زنى است که به هنگام خلوت با همسرش پوشش حیا را به دور افکند و چون با دیگران باشد سپر حیا را در پوشد.»
از پیامبر (ص) نقل شده است که فرمود: «بدترین زنان شما زن نازاى آلوده، لجباز سرکشى است که در میان فامیلش زبون و در نزد خود بزرگمنش، در برابر شوهرش عفیف و در برابر دیگران بىعفت باشد.»
از امام صادق (ع) روایت است که فرمود: «از جمله دعاهاى پیامبر (ص) این بود:
خدایا به تو پناه مىبرم از دست زنى که پیش از وقت پیرى مرا پیر کند.»
راه روشن، فیض کاشانی جلد3، ص: 125 – 127
