ریا آن است که انسان کار نیکى را براى غیر خدا انجام دهد. در حدیثى مىخوانیم: «کل ریاء شرک»
شرک مراتبى دارد: گاهى در جلوهاى روشن بروز مىکند، همچون بت پرستان و خورشید و ماه پرستان و گاهى بسیار خفیف است به طورى که خود انسان هم نمىفهمد.
ریا، بسیار آرام و پنهانى در اعمال و کارهاى ما رسوخ پیدا مىکند، بهنحوى که غالباً انسان حضور ریا را در اعمال خود متوجّه نمىشود.
در حدیث مىخوانیم: مسأله شرک و تشخیص آن، به قدرى دقیق است که مانند تشخیص حرکت مورچهاى بر روى سنگ سیاه در دل شب مىماند، بنابراین، جز با تلاش و مراقبت دائمى و امدادهاى الهى، رهایى از مویرگهاى شرک ممکن نیست.
اصول عقاید ، ص 90
