سفارش امیر المؤمنین علیه السلام به محمد بن حنفیه معاشرت
1- از بهرههاى نیک انسان، همنشین صالح است.
2- با اهل خیر همنشین باش تا از ایشان باشى.
3- از اهل شرّ و کسانى که تو را- با کلمات زیباى باطل و سخنان بیهوده به هم بافته- از یاد خداى عزّ و جلّ و از یاد مرگ باز دارد، جدایى کن، تا از آنها دور باشى.
بدگمانى نسبت به خداى عزّ و جلّ بر تو غلبه نکند، زیرا بین تو و بین دوست تو، صلح و دوستى به جاى نخواهد گذاشت .
4- به تمام مردم نیکى کن، چنانچه دوست دارى که با تو احسان کنند.
5- هر چه براى خود مىپسندى، براى تمام مردم بپسند.
6- هر چه براى دیگران زشت مىدانى، براى خود نیز قبیح بدان.
7- اخلاق خود را با همه مردم نیکو گردان، تا هنگامى که از آنان غایب هستى، به دیدار تو مشتاق گردند. و چون درگذشتى، بر تو بگریند و بگویند:
انا لله و انا الیه راجعون.
و از آنان مباش که در هنگام مردن آنها، مردم بگویند:
الحمد لله رب العالمین.
8- بدان که در رأس عقل، بعد از ایمان به خداى عزّ و جلّ، مدارا با مردم است.
9- خیرى نیست در کسى که، با کسانى که ناگزیر از معاشرت با آنهاست، با خوبى همزیستى ندارد، (باید چنین کند) تا زمانى که خداوند براى رهایى از چنین شخصى راهى قرار دهد.
زیرا که من تمام آنچه مردم به سبب آن با هم زندگى و معاشرت مىکنند، در پیمانهاى یافتم که دو ثلث آن نیکو دانستن مردم است. و یک ثلث آن تظاهر به غفلت از کارهاى آنها است.
10- تا مىتوانى به همنشین خود نیکى کن، چرا که هر وقت خواستى رشد او را مىبینى.
11- به دلیل رفاقت با برادر دینى، حقّ او را ضایع مکن، چرا که هر کس حقّ او را ضایع کردى، برادر تو نیست.
12- برادر دینى تو نیز نباید در قطع روابط با تو بیشتر بکوشد از پیوندى که با او داشتهاى.
و نباید در بدرفتارى با تو، نیرومندتر باشد، از احسانى که به او نمودهاى.
گلچین صدوق، ج2، ص:136 - 138
