شرک یعنى: به غیرخدا تکیه کردن، به مخلوق خدا مقام خدایى دادن.
شرک یعنى: قدرتى را در برابر قدرت خدا علَم کردن.
شرک یعنى: اطاعت بىچون و چرا از غیر خدا.
شرک یعنى: گروه گرایى، که در راه خدا نباشد.
شرک یعنى: وابستگى به قدرتها و ابرقدرتها.
در لابلاى تمام داستانهاى قرآن دو مسأله زیاد به چشم مىخورد:
1- زنده کردن ایمان به قدرت الهى و توجّه به الطاف و امدادهاى غیبى، و غافل نشدن از غضب و قهر خدا.
2- کوبیدن تمام تکیهگاههاى موهوم و خط بطلان کشیدن بر معیارهاى غلط و از بین بردن مویرگهاى شرک.
در قرآن مىخوانیم: حضرت نوح به فرزند خود هشدار داد وبه او اخطار کرد که همه کفّار با غضب خدا در آب غرق خواهند شد، فرزندش گفت: من تا قهر خداى تو را ببینم به کوه پناه مىبرم. «1» مشاهده مىفرمایید که منطق فرزند نوح چیست، اوکوه وقدرت کوه را در برابر قهر خدا قرار مىدهد. این نمونه روحیّه شرک است. اگر ما هم در برابر خدا همچون فرزند نوح کسى یا چیزى را عَلم کنیم مشرکیم.
______________________________
(1). «ساوى الى جبل یعصمنى» سوره هود، آیه 43
اصول عقاید، ص: 82
