عمرى بدین طولانی بسیار بعید و بلکه عادتا غیر ممکن است چطور می شود شخصی چندین قرن زنده بماند ؟.
(1) پاسخ: استبعاد در این خصوص نمىتواند دلیل قرار گیرد و یا با دلیلى معارضت کند.
در پست های قبلی ما دلایل عقلى و نقلى را که بر ولادت و غیبت آن حضرت دلالت داشت نقل کردیم. بنابراین آیا مىتوان آن همه دلایل را به صرف استبعاد نادیده انگاشت. بگذریم از اینکه پس از نص قرآن مجید در خصوص عمر نوح که در میان قوم خویش نهصد و پنجاه سال زیست، و نیز قولى که مىگوید نوح دو هزار و سیصد سال زندگى کرد، یا مطابق روایت انس بن مالک از پیامبر (ص) که فرمود: نوح دو هزار و چهار صد و پنجاه سال و آدم نهصد و سى سال، چنان که در تورات نیز آمده است، و شیث نهصد و دوازده سال زیستند و روایات دیگرى در خصوص زنده بودن خضر تاکنون موجود است، استبعاد در طول عمر امام زمان (ع) جایى ندارد.
(2) طبرسى در اعلام الورى مىنویسد: شیعه و اهل حدیث و بلکه تمام امت اسلام به جز معتزله و خوارج بر این باورند که خضر در این زمان زنده و کامل العقل است و بیشتر اهل کتاب نیز با این اعتقاد موافقند.
(3) الیاس و ادریس نیز همین گونه بودهاند و قرآن خود بر بقاى عیسى (ع) و بردن او به آسمان تصریح کرده است و روایاتى از شیعه و سنى نقل شده مبنى بر آنکه وى هنگام ظهور مهدى (ع)، از آسمان فرود مىآید و پشت سر آن حضرت نماز مىگزارد. بنابراین چگونه است که مأموم «عیسى (ع)» را این همه عمر تواند بود اما بقاى امام «مهدى (ع)» ناممکن باشد؟! (4) علاوه بر این روایت صحیحى است از پیامبر (ص) که فرمود: آنچه در امتهاى گذشته روى داده در امت اسلام نیز عینا رخ خواهد داد. روایاتى که از شیعه و سنى نقل شده به زنده بودن دجال کافر و معاند و گمراهکننده و بقاى او تا زمان ظهور مهدى (ع) و کشته شدن او به دست آن حضرت، اشعار دارد آنگاه چگونه است که دجال، دشمن خدا، در این مدت دراز زنده باشد اما امام (ع) که دوست خدا هم هست، عمرى بدین درازى برایش بعید باشد و معتقدان بدین باور را به نادانى و تهى مغزى منسوب کنند؟! قرآن همچنین به بقاى ابلیس گمراه و گمراهکننده تا روز قیامت تصریح کرده است.
(5) ابو حاتم سجستانى کتابى ویژه درباره کسانى که از عمرى دراز برخوردار بودهاند، نگاشته است. قرآن کریم همچنین بر بقاى اهل کهف تصریح کرده است.اصحاب کهف زنده اما در خواب بودند و سگ ایشان بر آستانه درِ غار روى دستهایش خفته بود. اینان بنا به قول قرآن سیصد و نه سال به خواب فرو رفته بودند. حال کدام یک از این دو مورد شگفتآورتر و بعیدتر است، زنده بودن کسى که مىخورد و مىنوشد و راه مىرود و مىخوابد و بیدار مىشود و به نظافت مىپردازد، یا زنده بودن اشخاصى که در یک مکان خفتهاند نه مىخورند و نه مىنوشند و نه نظافت مىکنند؟
(1) قرآن بر میراندن عزیر براى مدت صد سال و سپس برانگیختن وى و طعام فاسد نشدهاش و چهارپایش اشاره و تصریح مىکند. حال این شگفتآورتر است یا بقاى مهدى (ع)؟ قرآن بر بقاى ابدى بهشتیان و دوزخیان تصریح کرده است. روایات بلا خلافى در دست است مبنى بر آنکه بهشتیان پیر و ضعیف نمىشدند و نقصانى در بدن و حواس آنها راه نمىیابد. کسانى که مىخواهند اخبار معمران را جمعآورى کنند باید به کتاب ما با عنوان البرهان على وجود صاحب الزمان مراجعه فرمایند.
(2) ما در روزگار خود شاهد جسدهایى هستیم که سالها پس از مرگ توسط دواهاى خاصى همچنان بدون دستخوردگى باقى ماندهاند. از جمله این موارد جسد پادشاهى است که از شهر صیدا به دست آمده این جسد در تابوتى در آب قرار داشت و پس از بیرون آوردن جسد، مشاهده شد که تمام اعضاى آن سالم و دست نخورده است. این جسد را در دوران حکومت سلطان عبد الحمید عثمانى به قسطنطنیه انتقال دادند. پس از تحقیقات معلوم شد که تاریخ مرگ این پادشاه به روزگار پیش از میلاد مسیح (ع) مىرسیده است. در مصر نیز اجساد مومیایىشده فراعنه را مىبینم که از دوره موسى (ع) یا پیش از آن به همراه تمام لوازم خود همچون کفنها در سوسمارها و گندم و نان و غیره همچنان سالم و دست نخورده تا امروز باقى ماندهاند. در سالهاى اخیر جنازه یکى از فراعنه مصر موسوم به «توت عنخ آمون» در مصر به دست آمد در حالى که جسد وى نپوسیده بود و سفره غذایش رو به روى او قرار داشت و بر آن میوههاى گوناگون بود. بنابراین اگر خداوند بتواند داروهاى مؤثر براى مومیایى اجساد را به بندگانش نشان دهد، پس آیا باور نکردنى است که فردى را براى مدت درازى زنده نگهدارد؟!!
ودلایل مختلف دیگر که ما به همین چند تا اکتفا نمودیم .
سیره معصومان ،ج6،ص:331
