دکتر أبو الوفاء غنیمى تفتازانى، استاد دانشگاه قاهره و شیخ طریقت، در مقدّمه خود بر کتاب «وسائل الشّیعه» مىنویسد: «مشایخ و اصحاب طریقت؛ مانند رفاعى، بدوى، دسوقى و گیلانى از اجلّه علماى اهل سنّت، در اسناد طریقت خود به ائمّه اهل بیت و از طریق آنها به امام على علیه السلام و از او به پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم استناد مىکنند. زیرا پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم فرمودند: «انا مدینة العلم و علىّ بابها» «1» و این نزد عرفا خصوصیّتى در علم حقیقت، علم مکاشفه و علم باطن است که بجز امام على علیه السلام کسى واجد این خصوصیّت نیست. «2» در اکثر کتب اهل سنّت، شواهد فراوانى براى خصوصیّت امام على علیه السلام در این علم وجود دارد؛ به عنوان نمونه، عُمَر به هنگام استلام حجر اظهار داشت: «مىدانم تو سنگى و سود و زیانى ندارى، اگر ندیده بودم که پیغمبر صلى الله علیه و آله و سلم تو را مىبوسید، نمىبوسیدمت!» على علیه السلام خطاب به عمر فرمود: «او هم سود مىرساند و هم زیان، خداوند پیمان «عالم ذر» «3» را در این سنگ به ودیعت نهاد و این سنگ در قیامت به سود کسانى که وفاى به عهد کردند گواهى مىدهد!» عمر چون این بشنید گفت: «خدا مرا در سرزمینى که تو آنجا نباشى زنده نگذارد، اى أبا الحسن! «4»»
8. امام على علیه السلام و جانشینى پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم
بحثهاى گذشته خود به خود خوانندگان گرامى را به این نتیجهگیرى سوق
______________________________
(1) مدرک این روایت در چند صفحه قبل ذکر شد. (2) کیهان فرهنگى، شماره 184، صفحه 16.
(3) مشروح مباحث مربوط به «عالم ذر» را در تفسیر نمونه، جلد 7، صفحه 5 به بعد، مطالعه فرمایید.
(4) الجامع الاصول لاحادیث الرّسول، جلد 2، صفحه 149.
آیات ولایت در قرآن، ص: 463
