ظلم به امامان معصوم علیهم السلام از لحظه رحلت پیامبر صلى الله علیه و آله آغاز شد. آنگاه که حضرت تقاضاى قلم و کاغذ کرد و به او توهین نمودند و این مظلومیّت همچنان تا پایان عمر حضرت على علیه السلام ادامه پیدا کرد تا جایى که آن حضرت به هنگام ضربت خوردن فریاد زد: «فزت و ربّ الکعبة» «1» به پروردگار کعبه رها شده و رستگار شدم.
مقام على علیه السلام تا الآن هم ناشناخته مانده و او هنوز مظلوم است. کتاب نهجالبلاغه او هنوز شناخته نشده و آن حضرت در طول تاریخ مظلوم مانده است.
ظلم به امامان، هم از خارج و بیرون منزل بود و گاهى هم از درون خانه از ناحیه همسران نااهل.
ظلم به امامان معصوم تنها ظلم زبانى یا عملى یا قلمى نبود، بلکه از هر نوع ظلمى در مورد آنان فروگذار نشد.
گاهى به اسم مذهب و براى تقرّب به خدا، در خطبهها و بالاى منبرها، در برابر مردم و در خلوت، در حال نماز و غیر نماز به آن امام توهین مىکردند و به او بد مىگفتند!!
ظلم به امامان، هم از ناحیه دوستان نادان بود و هم از ناحیه دشمنان دانا، دوستان ترسو، بى تفاوت و جاهل و ساده و دشمنانِ منافق و زرنگ و ...
آنان علم و مقام خود را از امامان معصوم کسب مىکردند و بر علیه آن بزرگواران حرکت مىکردند.
اصول عقاید، استاد قرائتی ، ص: 436
