یکى از آیینهاى دینى و مراسم مذهبى سفر به اماکن مقدس مىباشد که زیارت نامیده شده است. زیارت حرکتى است ظاهراً در مکان و به حقیقت در دل و جان. زیارت حضور جسم و روح است در برابر اولیاى الهى. زیارت برقرار کردن ارتباط قلبى با حجت خداست. آنچه در زیارت بسیار چشمگیر است، اهمیت آن و ثوابهاى بسیارى مىباشد که در روایات ائمه اطهار بیان شده است. سفرهاى زیارتى که با عشق و آرزومندى و با پسانداز مختصر انجام مىشد، در هر شهر و دیارى از ایران قدیم آداب و رسوم خاصى داشت. مانند تهیه توشه راه، طلب حلالیت، پرداخت خمس یا زکات مال، نوشتن وصیّتنامه، پرداخت بدهى به طلبکاران، رفع کدورت و آشتى با افراد قهر، تعیین وکیل در غیاب خود، چاووشىخوانى و بوسیدن قرآن هنگام خروج از منزل، وداع با خانواده و بستگان. و نیز هنگام بازگشت همراه با مراسمى بود. مانند آوردن سوغات، استقبال اهالى و فامیل همراه چاووشىخوانى از زایر، قربانى کردن، برپایى سفره ولیمه.
در فریدن کمران از توابع اصفهان، اشعار یک چاووشى که با صلوات همراه
اول سلام بر احمد، دوم به ساقى کوثر سوم به فاطمه، چهارم به سبزپوش پیمبرسلام
پنجم ما باد به کشته نیزه خنجر ز بعد پنج تن حق، سلام بر همه یک س
همین کلام بود امر واجب ما که بر حبیب خدا ختم انبیا صلوات
به یازده پسران على ابوطالب به ماه عارض هر یک جدا جدا صلوات
در کرب و بلا به شمر ملعون لعنت در طوس غریبالغربا را صلوات
چاووشى دیگرى که براى اهالى این روستا آشنا بود، این ابیات است:
اى کعبه به خود مناز، هر که جایى دارد بین شاه رضا چه بارگاهى دارد
خاک در او سجدهگه شاه و گدا با ورد زبان حمد و ثنایى دارد
