امام صادق علیه السلام می فرمایند : تفکّر کن اى مفضّل در آنچه قادر علیم راه علم آن را به مردم داده وآنچه علمش را به مردم نداده که هر یک موافق حکمت و مصلحت است، زیرا که هر چه صلاح دین و دنیاى آدمى در دانستن آن است راهى براى آن گشوده، اما آنچه صلاح دین او در آن است. معرفت خالق است تعالى شأنه به دلایل و شواهدى که در خلق اشیاء ظاهر گردانیده که دلالت مىکند بر وجود صانع و علم و قدرت و حکمت و لطف و عدالت و رحمت و مغفرت او. و معرفت آنچه واجب است بر مردم دانستن آنها از عدالت بر کافه مردم، و نیکوئى کردن با پدر و مادر، و خیانت نکردن امانت را و رعایت فقرا و مساکین نمودن، و اشباه اینها که معرفت اینها و اقرار و اذعان به لزوم اینها در طبع و فطرت همه امم است و عقل حکم مىکند به نیکى و لزوم اینها، خواه مسلمان و خواه کافر، خواه مخالف و خواه مؤالف.
اما آنچه صلاح دنیا در دانستن آن و آدمى را راه علم به آن داده مانند زراعت کردن و درخت کشتن و آباد کردن زمینها و بیرون آوردن قناتها و نگاهداشتن چهارپایان و معرفت گیاهها و ریشهها که به آن استشفا مىنمایند از انواع بیماریها و دردها و بیرون آوردن معدنها که انواع جواهر را بیرون مىآورند، و علم سوار شدن کشتیها و غوص کردن در دریاها و انواع حیلها در صید کردن وحشیان و مرغان و ماهیان و تصرّف در صنعتها و وجوه متاجر و مکاسب و غیر آنها که شرحشان به طول مىانجامد، و تعداد آنها دشوار است، و صلاح امور دنیاى مردم در آنهاست.
ترجمه توحید المفضل، ص:106 - 107
