«معنى عشق و عاشقى از مولوى معنوى»
ساعت ۳:٢٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٧ آذر ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: «معنى عشق و عاشقى از مولوى معنوى» ،علت عاشق ز علّتها جداست ،ى لقاى تو جواب هر سؤال ،عاشقى پیداست از زارى دل

 

              اى لقاى تو جواب هر سؤال             مشکل از تو حلّ شود بى قیل و قال‏

             ترجمان هر چه مارا در دل است             دستگیر هر که پایش در گل است‏

             عاشقى پیداست از زارى دل             نیست بیمارى چو بیمارى دل‏

             علت عاشق ز علّتها جداست             عشق اسطرلاب اسرار خداست‏

             هر چه گویم عشق را شرح و بیان             چون بعشق آیم خجل باشم از آن‏

             گر چه تفسیر زبان روشنگر است             لیک عشق بى زبان روشن‏تر است‏

             چون قلم اندر نوشتن مى‏شتافت             خود بعشق آمد قلم بر خود شکافت‏

             چون سخن در وصف این حالت رسید             هم قلم بشکست و هم کاغذ درید

             عقل در شرحش چو خر در گل بخفت             شرح عشق و عاشقى هم عشق گفت‏

             چون حدیث روى شمس‏الدین رسید             شمس چارم آسمان سر در کشید

             واجب آمد چونکه آمد نام او             شرح کردن رمزى از انعام او

             این نفس جان دامنم برتافته است             بوى پیراهن ز یوسف یافته است‏

             کز براى حقّ صحبت سالها             باز گو رمزى از آن خوش حالها

             تا زمین و آسمان خندان شود             عقل و جان و دیده صد چندان شود

                       

              لا تکلّفنى فإنّى فى الفناء             کلّت أفهامى فلا احصى ثناء

              من چو گویم یکرگم هشیار نیست             شرح آن یارى که آنرا یار نیست‏

               شرح این هجران و این خون جگر             این زمان بگذار تا وقت دگر

               قال: أطعمنى فإنّى جائع             فاعتجل فالوقت سیف قاطع‏

               صوفى ابن‏الوقت باشد اى رفیق             نیست فردا گفتن از شرط طریق‏

                تو مگر خود مرد صوفى نیستى             هست نقد، از نسیه باشد نیستى‏

                گفتمش پوشیده بهتر سرّ یار             خود تو در ضمن حکایت گوشدار

                خوشتر آن باشد که ذکر دلبران             گفته آید در حدیث دیگران‏

             گفت مکشوف و برهنه گوى این             آشکارا به که پنهان سرّ دین‏

             پرده بردار و برهنه گو که من             من نگنجم با صنم در پیرهن‏

             گفتم ار عریان شود او در عیان             نى تو مانى نى کنارت نى میان‏

             آرزو مى‏خواه لیک اندازه خواه             بر نتابد کوه‏را یک برگ کاه‏

             آفتابى کز وى این عالم فروخت             اندکى گر بیش تابد جمله سوخت‏

             فتنه و آشوب خونریزى مجوى             بیش از این از شمس تبریزى مگوى‏

                                                                    خزائن، ص: 51