* لطیفة جالب :
ساعت ۱:۱۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٤ آذر ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: * لطیفة جالب : ،قال أبو العیناء: ،بشنو از نى چون حکایت مى‏کند ،از نفیرم مرد و زن نالیده‏اند

أبى العیناء

قال أبو العیناء: أخجلنى ابن صغیر لعبدالرحمن بن خلّکان قلت له: وددت أنَّ لى ابناً مثلک فقال: هذا بیدک، قلت: کیف ذاک؟ قال: احمل أبى على امرأتک تلدلک مثلى.

 «مولوى مثنوى»

         بشنو از نى چون حکایت مى‏کند             و از جدائیها شکایت مى‏کند

             از نیستان تا مرا ببریده‏اند             از نفیرم مرد و زن نالیده‏اند

             سینه خواهم شرحه شرحه از فراق             تا بگوید شرح درد اشتیاق‏

             هر کسى کو دور ماند از اصل خویش             باز جوید روزگار وصل خویش‏

             من بهر جمعیّتى نالان شدم             جفت بد حالان و خوش حالان شدم‏

             هر کسى از ظنّ خود شد یار من             و از درون من نجست اسرار من‏

             سرّ من از ناله من دور نیست             لیک چشم و گوش را آن نور نیست‏

             آتش است این بانگ ناى و نیست باد             هر که این آتش ندارد نیست باد

             آتش عشق است کاندر نى فتاد             جوشش عشقست کاندر مى فتاد

             نى حدیث راه پر خون مى‏کند             قصهاى عشق مجنون مى‏کند

             دمدمه این ناى از دمهاى اواست             هاى هوى خلق از هیهاى اواست‏

             محرم این هوش جز بیهوش نیست             مرزبانرا مشترى جز گوش نیست‏

             در غم ما روزها بیگاه شد             روزها با سوزها همراه شد

             روزها گر رفت گو رو باک نیست             تو بمان اى آنکه چون تو پاک نیست‏

             در نیابد حال پخته هیچ خام             پس سخن کوتاه باید والسلام‏

         بند بکسل باش آزاد اى پسر             چند باشى بند سیم و بند زر

             گر بریزى بحر را در کوزه‏اى             چند گنجد قسمت یکروزه‏اى‏

             شادباش اى عشق خوش سوداى ما             اى طبیب جمله علّتهاى ما

             اى دواى نخوت و ناموس ما             اى تو افلاطون و جالینوس ما

             جسم خاک از عشق بر افلاک شد             کوه در رقص آمد و چالاک شد

             با لب دمساز خود گر جفتمى             همچو نى من گفتنیها گفتمى‏

             هر که او از همزبانى شد جدا             بینوا شد گر چه دارد صد نوا

             چون که گل رفت و گلستان در گذشت             نشنوى زان پس ز بلبل سر گذشت‏

             چون که گل رفت و گلستان شد خراب             بوى گل را از که جوئیم از گلاب‏

             جمله معشوقست و عاشق پرده‏اى             زنده معشوقست و عاشق مرده‏اى‏

                        خزائن، ص: 90