اعلام قیام‏
ساعت ٩:۱٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٠ آذر ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: اعلام قیام‏ توابین ،قیام خروشان بر ضد حکومت ،توّابین در کربلا ،توّابین در عین الورده‏

در سال 65 هجرى، توّابین، قیام خروشان خود را بر ضد حکومت اموى اعلام نمودند که تعداد آنان- بنا به گفته مورخان- چهار هزار نفر بود، رهبر قیام، «سلیمان بن صرد»، «حکیم بن منقذ کندى» و «ولید بن عصیر کنانى» را به سوى کوفه فرستاد و به آنها دستور داد تا در شهر کوفه حرکت کنند و شعار «یا لثارات الحسین!»؛ «به خونخواهى حسین برخیزید» را ندا دهند.

 هنگامى که آن دو به کوفه رسیدند، آن شعار را سردادند و براى نخستین بار، این نداى مؤثر، در آسمان کوفه طنین‏انداز شد و همچون صاعقه‏اى بر سر آدمکشان جنایتکار بود، همچنانکه مرهمى بر دل مؤمنان و مسلمانان بود، عدّه زیادى از مردم، به نخیله شتافتند که سلیمان بن صرد، خطابه‏اى مؤثر در میان آنان ایراد کرد و براى آنان توضیح داد که وى در پى کسب موقعیت و یا غنیمتى نیست، بلکه رضاى خدا و سراى آخرت را در نظر دارد و امیدوار است که خداوند، وى و برادرانش را به خاطر گناه عظیمى که در رها کردن ریحانه پیامبر صلّى اللّه علیه و آله مرتکب شده بودند، مورد آمرزش قرار دهد.

در کربلا

توّابین، تصمیم گرفتند که براى زیارت قبر سرور شهیدان علیه السّلام به کربلا بروند تا در کنار مرقد آن حضرت، توبه خود را به درگاه خداوند اعلام نمایند.

گروههاى توّابین به سوى کربلا حرکت نمودند و هنگامى که به آنجا رسیدند، یک صدا فریاد «یا حسین!» برآوردند و غرق در گریه و زارى شدند و به درگاه خداوند تضرع نمودند تا توبه آنان را بپذیرد و آنها را بیامرزد. آنان در کنار مرقد امام گفتند: «خداوندا! حسین شهید فرزند شهید، هدایت شده فرزند هدایت شده، صدیق فرزند صدیق را رحمت کن.

 خداوندا! ما تو را گواه مى‏گیریم که بر دین و بر راه آنان هستیم، دشمن قاتلانش و دوستدار دوستانش مى‏باشیم.

خداوندا! ما فرزند دختر پیامبرمان را واگذاشتیم، پس گذشته ما را بر ما ببخشاى و توبه ما را بپذیر و حسین و یارانش- شهداى صدیق- را رحمت کن، ما تو را گواه مى‏گیریم که بر دین آنان و بر آنچه به خاطر آن کشته شدند هستیم، اگر ما را نبخشى و بر ما رحمت نکنى، از زیانکاران خواهیم بود» «1».

آنگاه بر آن قبر شریف، بیش از «حجر الاسود»، ازدحام نمودند در حالى که گریه مى‏کردند و به سوى خدا تضرع مى‏نمودند تا گناهانشان را ببخشد و توبه‏شان را بپذیرد، سپس به سوى «انبار» حرکت نمودند.

در عین الورده‏

گروههاى توّابین حرکت نمودند تا اینکه به «عین الورده» رسیده در آنجا اقامت نمودند. سپاهیان اهل شام به سوى آنان روانه گشتند و با آنها درگیر نبردى هولناک شدند، میان آنان سخت‏ترین و شدیدترین نبردها درگرفت و هر دو سپاه، متحمل تلفات فراوانى شدند، رهبران توّابین، همچون «سلیمان بن صرد»، «مسیب بن نجبه»، «عبد اللّه بن سعد» و دیگران به شهادت رسیدند.

هنگامى که توّابین دیدند که یاراى روبه‏رو شدن با مردم شام را ندارند، میدان نبرد را ترک کرده، در تاریکى شب، به کوفه بازگشتند، سپاهیان اهل شام نیز به دنبال آنان نرفتند و هر یک به سوى شهر خویش بازگشتند و بدین گونه، نبرد توّابین پایان یافت در حالى که امویان را پریشان ساخته و سنگین‏ترین تلفات را بر آنان وارد کرده بود .

زندگانى حضرت امام حسین علیه السلام ،ج‏3،ص:540 -  541  

 

______________________________
(1) طبرى، تاریخ 5/ 589. ابن اثیر، تاریخ 4/ 178.