مخمس
ساعت ۱۱:۱٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۳ آذر ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: مخمس ،تا کى بتمناى وصال تو بگانه‏ ،جمعى بتو مشغول و تو غایب ز میانه‏ ،رفتم بدر صومعه‏ى عابد و زاهد

 

تا کى بتمناى وصال تو بگانه‏

 

اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه‏

     

 

خواهد بسر آید شب هجران تو یا نه؟

 

اى تیر غمت را دل عشاق نشانه‏

     

 

جمعى بتو مشغول و تو غایب ز میانه‏

 

رفتم بدر صومعه‏ى عابد و زاهد

 

دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد

     

 

در میکده رهبانم و در صومعه عابد

 

گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد

     

 

یعنى که ترا میطلبم خانه بخانه‏

 

روزیکه برفتند حریفان پى هر کار

 

زاهد سوى مسجد شد و من جانب خمار

     

 

من یار طلب کردم و او جلوه‏گه یار

 

حاجى بره کعبه و من طالب دیدار

     

 

او خانه همى جوید و من صاحب خانه‏

 

هر در که زنم صاحب آن خانه توئى تو!

 

هر جا که روم پرتو کاشانه توئى تو!

     

 

در میکده و دیر که جانانه توئى تو!

 

مقصود من از کعبه و بتخانه توئى تو!

     

 

مقصود توئى، کعبه و بتخانه بهانه‏

 

بلبل بچمن زان گل رخسار نشان دید

 

پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید

     

 

عارف صفت روى تو در پیر و جوان دید

 

یعنى همه جا عکس رخ یار توان دید

     

 

دیوانه منم، من! که روم خانه بخانه‏

 

عاقل بقوانین خرد راه تو پوید

 

دیوانه برون از همه آئین تو جوید

     

 

تا غنچه بشکفته‏ى این باغ که بوید

 

هر کس بزبانى صفت حمد تو گوید

     

 

بلبل بغزل خوانى و قمرى بترانه‏

 

بیچاره بهائى که دلش زار غم تست‏

 

هر چند که عاصیست ز خیل خدم تست‏

     

 

امید وى از عاطفت دمبدم تست‏

 

تقصیر (خیالى) بامید کرم تست‏

     

 

یعنى که گنه را به از این نیست بهانه‏

 

 

کلیات اشعار و آثار فارسى شیخ بهائى، متن، ص: 77