. بهره مردم در زمان غیبت‏
ساعت ٢:٠۳ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳٠ آبان ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: بهره مردم در زمان غیبت‏ ،وجود هر دو ولىّ به طور همزمان ،در لب دریا ،اشعه معنوى وجود امام (علیه السَّلام)

سؤال: مردم از حضرت مهدى (علیه السَّلام) در زمان غیبت چه بهره اى مى برند؟

پاسخ: از نظر قرآن شریف، اولیاى الهى بر دو نوعند: ولىّ ظاهر که مردم وى را مى شناسند؛ و ولىّ غایب از انظار که مردم او را نمى شناسند، گرچه او در میان آنها بوده و از حال آنان باخبر است.

در سوره کهف، وجود هر دو ولىّ به طور همزمان بیان شده است: یکى موسى بن عمران؛ و دیگرى مصاحب موقّت او در سفر دریایى و زمینى که به نام خضر معروف است. این ولىّ الهى به گونه اى بود که حتى موسى با او آشنا نبود و تنها به راهنمایى خدا او را شناخت و از علمش بهره گرفت، چنانکه مى فرماید:

 «فَوَجَدا عَبْداً مِنْ عِبادِنا آتَیْناهُ رَحْمَهً مِنْ عِنْدِنا وَعَلَّمْناهُ مِنْ لَدُنّا عِلماً* قالَ‏لَهُ مُوسى هَلْ أَتَّبِعُکَ عَلى أَنْ تُعَلّمَنِ مِمّا عُلّمْتَ رُشْداً». (کهف/ 65- 66.)

 «موسى و همراهش بنده اى از بندگان ما را (در لب دریا) یافتند که وى را مشمول رحمت خود قرار داده و از جانب خویش به او علمى آموخته بودیم.

موسى به وى گفت: آیا اجازه مى دهى همراه تو باشم تا از علوم رشدآفرین خویش به من بیاموزى؟»

قرآن سپس شرحى از کارهاى مفید و سودمند آن ولى الهى بیان مى کند و نشان مى دهد که مردم او را نمى شناخته، ولى از آثار و برکات او بهره مند بوده اند. (1)

حضرت ولى عصر- عجّل اللّه تعالى فرجه الشریف- نیز به سان مصاحب موسى، ولىّ ناشناخته اى است و در عین حال مبدأ کارهاى سودمندى براى امت مى باشد. بدین ترتیب، غیبت امام به معنى انفصال و جدایى او از جامعه نیست، بلکه او- همان گونه که در روایات معصومین (علیهم السَّلام) نیز وارد شده- به سان خورشید در پشت ابر است که دیدگان آن را نمى بینند، امّا به اهل زمین نور و گرمى مى بخشد. (2)

پیامبر گرامى (صلَّى اللّه علیه و آله و سلَّم) فرمود:

 «وَالّذى بَعَثَنى بِالنُّبُوَّهِ إِنَّهُمْ لَیَنْتَفِعُونَ بِهِ وَیَسْتَضِئُونَ بِنُورِ وِلایَتِهِ فى غَیبَتِهِ کانْتِفاعِ النّاسِ بِالشَّمْسِ وَإِن جَلَّلها السَّحابُ». (3)

 «آرى سوگند به خدایى که مرا به نبوت برگزید، مردم از او سود مى برند و از نور ولایتش در دوران غیبت، بهره مى گیرند، چنان که از خورشید به هنگام قرار گرفتن پشت ابرها بهره مى برند».

اشعه معنوى وجود امام (علیه السَّلام) در حالى که در پشت ابرهاى غیبت نهان است، داراى آثار قابل ملاحظه اى است که على رغم تعطیل مسئله تعلیم و تربیت و رهبرى مستقیم، حکمت وجودش را آشکار مى سازد. در این جا به بیان برخى از این آثار مى پردازیم:

1. سوره کهف، آیات: 71- 82.

2. کمال الدین، شیخ صدوق، باب 45، حدیث 4، ص 485.

3. بحارالأنوار، ج 52، ص 93 (به نقل از کمال الدین شیخ صدوق).

                                                  راهنماى حقیقت، جعفر سبحانی ، ص: 474