هماى رحمت‏
ساعت ۱٢:۳۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢۳ آبان ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: هماى رحمت‏ ،استاد شهریار

 

على اى هماى رحمت تو چه آیتى خدا را

 

که به ما سوا فکندى همه سایه هما را

دل اگر خدا شناسى همه در رخ على بین‏

 

به على شناختم من به خدا قسم، خدا را

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند

 

چو على گرفته باشد سرچشمه بقا را

مگر اى سحاب رحمت تو ببارى ار نه دوزخ‏

 

به شرار قهر سوزد همه جان ما سوا را

برو اى گداى مسکین در خانه على زن‏

 

که نگین پادشاهى دهد از کرم گدا را

به جز از على که گوید به پسَر که قاتل من‏

 

چو اسیر تست اکنون به اسیر کن مدارا

به جز از على که آرد پسرى ابو العجایب‏

 

که علم کند به عالم شهداى کربلا را

چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان‏

 

چو على که مى‏تواند که به سَر برد وفا را

نه خدا توانمش خواند نه بشَر توانمش گفت‏

 

متحیرم چه گویم شه ملک لا فتى را

به دو چشم خون فشانم هله اى نسیم رحمت‏

 

که ز کوى او غبارى به من آر، توتیا را

به امید آن که شاید برسد به خاک پایت‏

 

چه پیام‏ها که دارم همه سوز دل صبا را

چو تویى قضاى گردان، به دعاى مستمندان‏

 

که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چو ناى هر دم ز نواى شوق او دم‏

 

که لسان غیب خوش‏تر بنوازد این نوا را

همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهى‏

 

به پیام آشنایى بنوازد آشنا را

ز نواى مرغ یا حق بشنو که در دل شب‏

 

غم دل به دوست گفتن چه خوش است «شهریارا »

     
     
   
 

(2). کلیات دیوان شهریار، ص 362.

(3). کلیات دیوان شهریار، ص 98.

مناقب علوى در آئینه شعر فارسى، رادفر ،متن،ص:363