گریه کردن بر مرگ اقارب و فرزندان‏ ..........................
ساعت ۱۱:٠٦ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٤ آبان ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: گریه بر مرگ فرزندان و نزدیکان ،لطمه به صورت ،لهو و لعب ،مرثیه سرایی

 گریه کردن بر مرگ خویشان و فرزندان و این که گریه نمودن بر آنها منافاتى با مقام صبر و رضا ندارد (1) بدان و آگاه باش که صرف گریه کردن منافاتى با مقام صبر و رضا ندارد زیرا گریه کردن بر فرزند و خویشان جزو طبیعت و سرشت انسان است و رحیمیت بشر چنین اقتضایى دارد.

بنا بر این مادامى که گریه کردن مشتمل بر اعتراض به کار خدا مانند جزع و فزع، پاره کردن لباس، لطمه زدن به صورت، ضربت زدن بر زانو و امثال این‏ها نباشد عیبى ندارد.

پیامبر اسلام صلّى اللَّه علیه و آله و انبیاى پیشین، از حضرت آدم علیه السّلام تا پیغمبر خاتم صلّى اللَّه علیه و آله، هم چنین بعد از پیامبر صلّى اللَّه علیه و آله اهل بیت و اصحاب آن حضرت در مصیبت‏ها گریه کردند، در حالى که کمال رضایت و صبر و ثبات را داشته‏اند.

اولین کسى که بر مرگ فرزند گریه کرد حضرت آدم علیه السّلام بود که بر مرگ فرزندش هابیل گریست و بر او مرثیه‏خوانى کرد و بسیار محزون گردید.

حالت حضرت یعقوب علیه السّلام بر کسى مخفى نیست. او به قدرى از فراق حضرت یوسف علیه السّلام گریست که چشمانش از شدت حزن و اندوه سفید گردید.

                                                          آرام بخش دل داغدیدگان، ص:234 -  235