مرثیه هاى فرشتگان و جنیان
ساعت ٦:٠٧ ‎ب.ظ روز جمعه ۱ آذر ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: فرشتگان و جنیان ،مرثیه


1 -  طبرى با سند خویش از عمرو بن عکرمه نقل مى کند:
صبح فرداى روزى که امام حسین علیه السلام شهید شد، یکى از غلامان ما مى گفت : دیشب یک منادى را شنیدم که چنین مى خواند:
اى آنان که از روى نادانى حسین علیه السلام را کشتید! بشارتتان باد بر عذاب و عقوبت الهى !
همه آسمانیان ، از پیامبر و فرشتگان شما را نفرین مى کنند. شما از زبان پسر داود و حضرت موسى و حضرت عیسى که حامل انجیل است ، لعنت شده اید.
                                                                   (تاریخ طبرى ، ج 3، ص 342.)
2 - ابن عساکر با خویش از ام سلمه چنین روایت مى کند:
شنیدم جنیان را که روزى که حسین علیه السلام شهید شد، بر او نوحه خوانى مى کردند و چنین مى گفتند:
اى کشندگان حسین ، از روى ظلم و جهالت (.. تا آخر آنچه نقل شد).
                                      (تاریخ ابن عساکر (شرح حال امام حسین )، ص 26.)
3 - ابن قولویه با سند خویش از داوود رقى نقل مى کند:
جده من برایم نقل کرد که چون حسین علیه السلام کشته شد، جنیان با این اشعار بر او گریه و نوحه خوانى کردند:
اى چشم ! اشک بریز و گریه کن که خبر راست است . بر حسین فاطمه گریه کن که وارد فرات شد، ولى بیرون نیامد. جنیان بر او گریه و ناله کردند وقتى خبر او آمد. حسین و خاندانش شهید شدند، چه خبر مرگبارى ! از روى سوز دل شب تا سحر بر تو خواهم گریست . پیوسته تا رگى جارى است و تا درختى به بار مى نشیند بر تو خواهم گریست .                                                                  (کامل الزیارات ، ص 197.)
4 - نیز به سند خود از عبدالله بن حسان کنانى نقل مى کند که گفت :
جنیان بر حسین بن على علیه السلام گریستند و چنین گفتند:
چه خواهید گفت اگر پیامبر خدا به شما که آخرین امتهایید بگوید: با خاندان و برادران و عزیزان من چه کردید؟ گروهى اسیر شدند و جمعى به خون آغشته گشتند!
                                                                (کامل الزیارات ، ص 193.)
5 - نیز به سند خویش از على بن حزور نقل مى کند که لیلى را شنیدم که مى گفت :

جنیان بر حسین بن على علیه السلام نوحه مى خواندند و چنین مى گفتند:
اى چشم ! اشک ببار! چرا که اندوهگین با سوز و گداز گریه مى کند.
اى چشم ! از یاد آل محمد و درد و رنج آنان غافل مباش .
سه نفر از آنان بر زمین افتادند که پیکرشان در میان درندگان بود و همه در شهادتگاه بودند.
                                                                    (کامل الزیارات ، ص192.)
6 - ابن شهر آشوب از دعبل مى کند که :
پدرش از جدش از مادرش سعدى دختر مالک خزاعى نقل کرده که وى نوحه جنیان را بر حسین علیه السلام شنیده که مى گفتند:
اى پسر شهید و اى که عمویش جعفر طیار که بهترین شهید است ، شهید گشته .
شگفتا از شمشیرى که بر صورت تو نشست و غبارى که بر روى تو بالا آمد.
ابانه بن بطه هم از نوحه جنیان این را شنیده است :
اى دیده ! گریه کن و خشک مباش ؛ بر سرورى اشک بریز که در کربلا به شهادت رسید.
زنان جنى از اندوه غم مى گریند و با نوحه بر زنان هاشمى سعادتمند مى شوند و بر حسین علیه السلام و آن مصیبتهاى بزرگ گریه مى کنند، بر چهره خویش مى زنند و سیاه مى پوشند.
نیز از نوحه هاى آنان است :
زمین از شهادت حسین علیه السلام سر خفام شد،
واى بر قاتل او! واى بر قاتل او که در آتش گداخته خواهد سوخت .
نیز این نوحه :
بر پسر فاطمه مى گریم ، آن که از شهادت او دچار زلزله شدید و ماه گرفت .
نیز نوحه جنیان شنیده شد که قصد یارى او را داشتند و مى گفتند: به خدا پیش شما نیامدیم تا آنکه دیدم در کربلا چهره اش بر خاک و گلویش بریده گشته بود.
                           (مناقب ، ج 4، ص 62.) (توضیح بیشتر در نقل بعدى است .)
7- ابن قولویه به سند خویش از میثمى نقل مى کند:
پنج نفر از کوفیان مى خواستند به یارى حسین علیه السلام بروند. پیرمرد گفت : من مردى از چنیان هستم ، این هم پسر من است . مى خواهیم این مرد مظلوم را یارى کنیم . فکرى به نظر رسیده است . آن پنج نفر انسان گفتند: چه فکرى ؟ گفت : به فکرم مى رسد که پرواز کنم و خبرى از آن قوم براى شما بیاورم تا رفتن شما از روى بصیرت باشد. گفتند: خوب فکرى است . یک شب و روز غایب شد. آنان صدایى را مى شنیدند، بى آنکه صاحب صدا را ببینند که چنین مى گفت :
به خدا قسم پیش شما نیامدم مگر آنکه به چشم خود دیدم که در کربلا بر خاک افتاده و سر بریده بود.
اطراف او جوانانى بودند که از گلوهایشان خون جارى بود و مثل چراغ ، تاریکى را از بین مى بردند.
بسیار تلاش کردم تا پیش از آنکه آنان با حوریان بهشتى دیدار کنند، به آنان برسم .
حسین علیه السلام چراغ روشنى بود و خدا مى داند که من بیهوده سخن نمى گویم .
همنشین رسول خدا در غرفه هاى بهشتى است و همنشین فاطمه و جعفر طیار، و شادمان است .
برخى از جوانان از آدمیان چنین پاسخش دادند:
برو، قبرى که تو در آن آرمیده اى تا قیامت ابر رحمت بر آن خواهد بارید.
راهى را پیمودى که پوینده آن بودى و از جام سرشار نوشیدى .
و جوانمردى که جان خویش را خالص به راه خدا دادند و از مال و زندگى و خانه و دوستان دل کندند.
                                                               (کامل الزیارات ، ص 189.)
8 - ابن جوزى از شعبى نقل مى کند:
مردم کوفه صدایى را شنیدند که در شب چنین مى خواند:
بر کشته اى مى گریم که در کربلا جسمش به خون آغشته شد.
بر کشته اى مى گریم که بدون گناهى بجز وفا، به دست طغیانگران ستمگر کشته شد.
بر کشته اى مى گریم که ساکنان زمین و آسمان بر او گریستند.
اهل بیت او را هتک حرمت کردند و آنچه را خدا درباره زنان حرام کرده بود، حلال شمردند.
پدرم فداى آن پیکرش عریان بود، ولى نه از دین و حیا.
همه مصیبتها تسلیتى دارد، مگر آن داغ و مصیبت که آن را تسلایى نیست .
زهرى گوید: جنیان بر آن حضرت نوحه خواندند و چنین گفتند:
بهترین زنان جن ، غمگینانه بر او گریه مى کنند و بر چهره مى زنند و در سوک او سیاه مى پوشند.
                                                         (تذکره الخواص ، ص 242 )
                                                        منبع :   نرم افزار ژیام عاشورا