سیمای حضرت امام رضا ( ع )
ساعت ۱۱:٥٦ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٠ شهریور ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: سیمای امام رضا ( ع ) ،مادر امام رضا (ع) ،نقش انگشترى امام رضا (ع) ،اخلاق و رفتار امام رضا (ع)

 

ولادت، وفات، طول عمر و مدفن آن حضرت‏

امام رضا (ع) در روز جمعه، یا پنج شنبه 11 ذى حجه یا ذى‏قعده یا ربیع الاول سال 153 یا 148 هجرى در شهر مدینه پا به دنیا گذاشت.

بنابر گفته مؤلف مطالب السئول، امام رضا (ع) 24 سال و چند ماه از عمر خویش را با پدرش به سر برد و پس از در گذشت پدرش ، 25 سال زیسته است .

امام رضا علیه السّلام در طوس به دست مأمون شهید شد و در همان شهر دفن گردید  .

مادر امام رضا (ع)

مادر آن حضرت کنیزى بود. که در منابع به نام های خیزران ، نجمه و  تکتم  آمده است .

کنیه آن حضرت‏

کنیه آن حضرت را ابو الحسن و نیز ابو الحسن ثانى خوانده‏اند.

لقب آن حضرت‏

القاب آن حضرت عبارت است از رضا، صابر، رضى ، زکى و وفى، که مشهورترین آنها رضاست.

نقش انگشترى آن حضرت‏

درکتاب فصول المهمة گفته شده است: نقش انگشترى امام رضا (ع) «حسبى الله» بود و در کافى به سند خود از امام رضا (ع) نقل شده است که فرمود: نقش انگشترى من، «ما شاء الله لا قوة الا بالله» است. صدوق نیز در عیون گوید: نقش انگشترى آن حضرت «ولیى الله» بود.

شاعر آن حضرت‏

دعبل خزاعى، ابو نواس و ابراهیم بن عباس صولى، شاعران آن حضرت بودند.

فرزندان امام رضا (ع)

آن حضرت شش فرزند داشت. پنج پسر و یک دختر. نام فرزندان وى چنین است: محمد قانع، حسن، جعفر، ابراهیم، حسن و عایشه».

صفات ظاهرى آن حضرت‏

در فصول المهمه آمده است که آن حضرت قامتى معتدل و میانه داشت.

اخلاق و رفتار آن حضرت‏

( 1 ) طبرسى در اعلام الورى گوید: درباره گوشه‏اى از خصایص و مناقب و اخلاق بزرگوارانه آن حضرت، ابراهیم بن عباس (یعنى صولى) گوید: رضا (ع) را ندیدم که از چیزى سؤال شود و آن را نداند. و هیچ کس را نسبت بدانچه در عهد و روزگارش مى‏گذشت داناتر از او نیافتم. مأمون بارها او را با پرسش درباره هر چیزى مى‏آزمود و امام به او پاسخ مى‏داد و پاسخ وى‏ کامل بود و به آیاتى از قرآن مجید تمثل مى‏جست.

( 2 ) همچنین از ابراهیم بن عباس صولى نقل شده است که گفت: هیچ کس را فاضل‏تر از ابو الحسن رضا نه دیده و نه شنیده‏ام. از او چیزهایى دیده‏ام که از هیچ کس ندیدم. هرگز ندیدم با سخن گفتن به کسى جفا کند. ندیدم کلام کسى را قطع کند تا خود آن شخص از گفتن فارغ شود. هیچ‏گاه حاجتى را که مى‏توانست بر آورده سازد، رد نمى‏کرد. هرگز پاهایش را پیش روى کسى که نشسته بود دراز نمى‏کرد. ندیدم به یکى از دوستان یا خادمانش دشنام دهد. هرگز ندیدم آب دهان به بیرون افکند و یا در خنده‏اش قهقهه بزند بلکه خنده او تبسم بود. چنان بود که اگر تنها بود و غذا برایش مى‏آوردند غلامان و خدمتگزاران و حتى دربان و نگهبان را بر سفره خویش مى‏نشانید و با آنها غذا مى‏خورد. شبها کم مى‏خوابید و بسیار روزه مى‏گرفت. سه روز، روزه در هر ماه را از دست نمى‏داد و مى‏فرمود: این سه روز برابر با روزه یک عمر است. بسیار صدقه پنهانى مى‏داد بیشتر در شبهاى تاریک به این کار دست مى‏زد. اگر کسى ادعا کرد که فردى مانند رضا (ع) را در فضل دیده است، او را تصدیق مکنید.

(3) طبرسى از محمد بن ابو عباد نقل کرده است که گفت: «امام رضا (ع) در تابستان بر حصیر و در زمستان بر پلاس بود. جامه خشن مى‏پوشید و چون در میان مردم مى‏آمد آن را زینت مى‏داد.

( 4 )صدوق در عیون اخبار الرضا (ع) گوید: آن حضرت کم خوراک بود و غذاى سبک مى‏خورد.

        منبع : نرم افزار معصومین علیه السلام ساخت مرکز کامپیوتر اسلامی نور