دعای وداع ماه رمضان
ساعت ۱:۱۸ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٥ امرداد ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: دعای وداع ماه رمضان

ابو بصیر از امام صادق علیه السّلام روایت کرده است، که فرمود:

در وداع ماه رمضان مى‏گوئى:

خدایا تو در کتاب منزل بر پیامبر مرسلت صلّى اللَّه علیه و آله فرموده‏اى و گفته تو حقّ است- «و آن ایّام که روزه داشتنش بر شما واجب شده، ماه رمضان است که قرآن به عنوان راهنما براى مردم، و به صورت آیات بیّنات از هدایت، و جداسازى حقّ از باطل نازل شده است. و این ماه رمضان است که سپرى گشته است، پس تو را به حرمت ذات کریمت و کلمات تامّاتت (مخلوق کامل) مسألت مى‏کنم، که اگر گناهى بر ذمّه‏ام باقى مانده باشد که آن را بر من نیامرزیده باشى، و بخواهى که مرا به علّت ارتکاب آن مورد محاسبه قرار دهى، یا مرا براى آن عذاب فرمائى، یا به تحمّل درد و رنج گرفتار سازى، از تو مى‏خواهم که پیش از طلوع فجر این شب، و سپرى شدن کلّى این ماه آن گناه را بر من ببخشى، اى مهربانترین مهربانان.

خدایا، تو را ستایش و سپاس به همگى انواع ستایشها و سپاسهایت، بر کلیّه نعمتهایت، چه آن نعمتها که در آغاز انعام فرموده‏اى، و چه آنها که در آخر عطا کرده‏اى، چه آنها که خودت براى خود ذکر نموده‏اى و چه آنها که خلایق حامد و کوشا در ذکر و شکر تو بر زبان رانده‏اند، همان حامدان و شاکرانى از اصناف خلقت که تو خود ایشان را بر اداى حقّت یارى داده‏اى، حمدگویان و سپاسگزارانى از فرشتگان مقرّب و انبیاء و مرسلین و طبقات سخنگویان و تسبیح‏کنندگان براى تو، از همگى جهانیان.

اگر چه تو ما را در حالتى به این ماه رمضان رسانده بودى که چندان از نعمتهایت بر ما جریان داشت، و آن قدر از ارزاقت و احسانت و توالى منن و تراکم الطافت بر ما وارد شده بود که از شمارش آن ناتوان بودیم! پس بر تو باد حمد جاوید دائم فزاینده ابدى سرمدى که در کشاکش درازناى زمان و طول ابدیّت فنا نپذیرد.

شکوهمند و بلند بارگاه است کاخ ثناى تو! تو ما را بر قیام به وظائف این ماه یارى کردى، تا به گرفتن روزه‏اش و قیام به نمازش از سوى ما برگزار شد. پس هر کار نیکى یا هر شکرى یا ذکرى که در این ماه از جانب ما به وقوع پیوسته است- خدایا- آن را به بهترین نوع قبولت و گذشتت و عفوت و اغماضت و آمرزشت و خشنودى حقیقیت از ما بپذیر، تا ما را به این وسیله به هر خیر دلخواه و عطاى سرشار موهوبى نائل سازى که در پناه آن از هر پیشامد سهمگین، یا بلاى دستاورد از معصیت، یا گناه خود کرده‏اى در امانمان دارى،

خدایا تو را به آن نام عظیم از نامهاى کریمت، و به آن ثناى جمیل و دعاى مخصوصت، که یکى از آفریدگانت تو را به آن نام و به آن ثنا و به آن دعا خوانده است، مسألت میکنم که بر محمّد و آل محمّد درود و رحمت فرستى، و این ماه ما را از جهت برکت در نگهدارى دینم، و رهائى جسم و جانم، و روا شدن حاجتم و پذیرفته شدن شفاعت در خواهشهایم و کامل شدن نعمت بر من، و برگرداندن بدیها از سوى من و پوشاندن خلعت عافیت بر من عظیمترین رمضانى قرار دهى که از آغاز فرود آمدنمان از سوى تو به این دنیا بر ما گذشته است. و از تو میخواهم که به رحمت خودت مرا از کسانى قرار دهى، که شب قدر را در عظیمترین اجر، و گرامى‏ترین ذخیره، و بهترین شکر، و طولانى‏ترین عمر، و بر قرارترین رفاه، براى او اندوخته‏اى، وآن را براى او از هزار ماه بهتر ساخته‏اى.

خدایا، و از تو مسألت دارم، به رحمتت و عزّتت و بخشش بى‏منّت، و عفوت، و انواع نعمت، و جلالت قدر و علوّ منزلتت، و قدیم احسان و سابق امتنانت، که این ماه را آخرین نوبت برخورد ما با ماه رمضان قرار ندهى، تا در سال آینده، با بهترین حال، ما را به ملاقات آن برسانى، و هلال آن را با نگرندگان به سوى آن، و جستجوگران براى آن در کاملترین مراتب عافیتت، و جامعترین انواع نعمتت، و گسترده‏ترین رحمتت، و سرشارترین قسمتت قرار دهى.

خدایا، اى آن پروردگار من که مرا جز او پروردگارى نیست، این وداع من با آن ماه را وداع فنا، و آخرین عهدم به لقا قرار مده، تا با فرا رسیدن سال آینده، آن را در گسترده‏ترین نعمت، و برترین امید به من بنمایانى، در حالى که من در عهد خود با تو در بهترین شرائط وفا باشم زیرا که تو شنونده و اجابت‏کننده هر دعائى.

خدایا دعاى مرا بنیوش، و بر زارى، و اظهار خوارى، و نگونساریم در پیشگاه تو، و توکّلم بر تو، رحمت آور، زیرا که من در برابر تو بر سر تسلیمم، و هیچ رستگارى و کامیابى را جز بوسیله تو، و از جانب تو امید نمیدارم، پس اى خدائى که ثناى تو از حدّ توصیف بالاتر است، و نامهایت در هاله‏اى از قد است قرار گرفته است، بر من منّت گذار، و مرا در حال عافیت از هر امر مکروه و محذورى به ماه رمضان دیگر برسان، واز همگى شرور دور بدار.

ستایش و سپاس خدائى را که ما را به روزه گرفتن این ماه یارى کرد، تا به آخرین شب آن دست یافتیم.

من لا یحضره الفقیه ، شیخ صدوق ، ج‏2، ص:517 -  519