بدزبانى در مسائل سیاسى‏
ساعت ۱٠:۳٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۳ اسفند ۱۳٩۱   کلمات کلیدی: بدزبانى در مسائل سیاسى‏

 قدرت بیان و سخن سرایى، از ویژگیهاى بسیار ارزشمند انسان است که هرگونه پیشرفت و تکاملى که تاکنون در جامعه بشرى پدید آمده، مرهون آن است. خداوند نیز در مقام ارجگذارى به این پدیده حیاتى، ابداع و پیدایش آن را به خود نسبت داده، مى‏فرماید:

«خَلَقَ الْانْسانَ عَلَّمَهُ الْبَیانَ»[1]

(خداوند) انسان را آفرید و بیان را بدو آموخت.

انسان به وسیله این توانایى و عضو ارزشمند آن- زبان- از فکر و اراده و تجربیات دیگران آگاه مى‏شود، تبادل اطلاعات مى‏کند، آرمان و آرزوى خود را آشکار مى‏سازد، دیگران را در جریان اندیشه خویش مى‏گذارد و از رهگذر برخورد آرا و عقاید، تمدّن عظیم بشرى و فتح قلّه‏هاى علمى مختلف را نصیب خود مى‏سازد؛ و به تعبیر امیر مؤمنان صلوات‏الله‏علیه:

«لِسانُکَ تَرْجُمانُ عَقْلِکَ»[2]

زبانت، سخنگوى خردت مى‏باشد.

همین طور زبان کلید ورود به اسلام نیز هست و تا کافرى شهادتین را بر زبان جارى‏ نسازد، در زمره مسلمانان در نمى‏آید، چنان که وسیله تحقّق عبادات بزرگى چون نماز، حجّ، قرائت قرآن، امر به معروف و نهى از منکر، تبلیغ آیین خدا، آشتى دادن میان مردم، تعلیم و تعلّم، یارى ستمدیدگان و ... نیز مى‏باشد.

در وادى سیاست نیز، زبان نقش ارزشمندى در پیشبرد مقاصد انسانى، سامان دادن به کارها، توجیه برنامه‏ها، مقابله با دشمنان، تبادل نظر و صدها موضوع دیگر ایفا مى‏کند که همانند روز روشن است.[3]

 

 

 



[1] ( 1)\i - الرحمن( 55)، آیات 3- 4.\E

[2] ( 2)\i - بحارالانوار، ج 77، ص 231.\E

[3] الهامى نیا، على اصغر، اخلاق سیاسى، 1جلد، زمزم هدایت - قم، چاپ: اول.