ضرورت کنترل زبان‏
ساعت ۱٠:۳٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۳ اسفند ۱۳٩۱   کلمات کلیدی: ضرورت کنترل زبان‏

انسان مؤمن، در هر پست و موقعیتى و در حشر و نشر با همه افراد، باید زبانى نرم، راستگو و منطقى داشته و به هیچ عنوان به بدزبانى آلوده نگردد در این زمینه مى‏توان سیره عملى رهبران معصوم را تابلو زندگى خود قرار داد که هرگز با زبانى که حکم خدا، حکمت، دانش، اخلاق و ... مى‏آموختند، سخن زشت و یاوه نمى‏گفتند.

- رسول خدا صلّى الله علیه و آله، با تعبیرهاى زشتى چون؛ ساحر، مجنون، شاعر، کاهن و ... از سوى مشرکان، مورد خطاب قرار مى‏گرفت، ولى هرگز کسى سخن زشت و ناروا- حتى در تلافى آن اهانتها- از او نشنید، بلکه در اوج نادانى و آزار و اذیت دشمن، به آنان دعا مى‏کرد و مى‏فرمود:

خدایا این مردم را هدایت فرما، اینان نادانند.[1]

- در جنگ صفّین، طرفداران نادان معاویه، در رویارویى با شیعیان، زبان به فحش و ناسزا مى‏گشودند، شیعیان نیز آهنگ تلافى داشتند، ولى امام علیه‏السلام، آنان را از این کار جاهلانه بازداشت و فرمود:

«انّى‏ اکْرَهُ لَکُمْ انْ تَکُونُوا سَبَّابینَ»[2]

من خوش ندارم که شما دشنامگو باشید.

- نقل شده که حضرت عیسى علیه‏السلام به خوکى برخورد و به او گفت: «به سلامت برو» گفتند: اى پیامبر خدا آیا با خوک چنین سخن مى‏گویى؟ فرمود: «من دوست ندارم که زبانم را به سخن بد عادت دهم!»[3]

- یکى از ویژگیهاى حضرت امام خمینى (ره) نیز، خوش‏زبانى، متانت و عفّت در کلام بود. او حتى با ضدّ انقلاب و دشمنان نیز جز به راستى و استوارى، سخن نگفت و هرگز سخن زشت بر زبان نراند.

علاوه بر شرع مقدّس، عقل سلیم نیز، فحّاشى و بدزبانى را کارى نابخردانه و زشت‏ مى‏شمرد، چنان که حضرت على علیه‏السلام مى‏فرماید:

«مَنْ قَلَّ عَقْلُهُ ساءَ خِطابُهُ»[4]

هر کس خردش کاستى پذیرد، سخن به زشتى گوید.

خوشزبانى، نشانه پاکى و کمال عقل است. در این زمینه امام صادق (ع) فرمود:

«مَنْ عَذُبَ لِسانُهُ زَکى‏ عَقْلُهُ»[5]

هر کس زبانش نیکو شود، خردش پاک مى‏گردد.

اخلاق سیاسى، ص: 147

 

 



[1] ( 1)\i - بحارالانوار، ج 20، ص 96.\E

[2] ( 2)\i - نهج‏البلاغه، خطبه 197، ص 659.\E

[3] ( 3)\i - جامع‏السعادات، ج 2، ص 286.\E

[4] ( 1)\i - شرح غررالحکم، ج 5، ص 203.\E

[5] ( 2)\i - بحارالانوار، ج 71، ص 283.\E