2. دین و علم؛
ساعت ۱٠:۱٤ ‎ق.ظ روز جمعه ٦ بهمن ۱۳٩۱   کلمات کلیدی: 2 دین و علم؛

 

بخشى از معارف دین را آموزهاى علمى آن تشکیل مى‏دهد.

مراد از آموزه‏هاى علمى بیان قوانین طبیعى حاکم بر پدیدهاى جهان و انسان است یعنى امورى که در قلمرو دانش تجربى (science) بشر قرار مى‏گیرد، لیکن در گستره‏اى عام‏تر مى‏توان نقش دین در علم را چهار گونه بر شمرد:

2- 1. انگیزش و به تعبیر دیگر تقویت انگیزه کاوش‏هاى علمى. در اسلام این مسأله بیش از هر دینى نمایان است و بخشى عظیمى از ادبیات دینى را به خود اختصاص داده است.

2- 2. جهت دهى و سمت و سو بخشى به علم و کاوش‏هاى علمى؛

2- 3. ارائه پیش فرض‏هاى متافیزیکى علوم؛

2- 4. ارائه پاره‏اى از گزاره‏هاى علمى؛

2- 5. ایجاد روحیه علمى؛

در مجموع برخى از اندیشمندان بر آنند که دین به علم و علوم بیشتر مدد رسانده است تا علم و علوم به دین.[1]

اینشتین در این باره مى‏گوید؛ «حس دینى قوى‏ترین و شریف‏ترین سرچشمه (شاه فنر) تحقیقات علمى است».[2]

چرا دین؟ چرا اسلام؟ چرا تشیع؟، ص: 36

 

 



[1] ( 1). مرچا الیاده، فرهنگ و دین، مترجمان: زیر نظر بهاءالدین خرمشاهى، صفحه هفت

[2] ( 2). شهید مطهرى، یادداشت‏ها، ج 2، ص 200