گناهانى بزرگ و باز هم بزرگ‏
ساعت ٢:٠٤ ‎ب.ظ روز شنبه ۳٠ دی ۱۳٩۱   کلمات کلیدی: گناهانى بزرگ و باز هم بزرگ‏ ،رباخوارى

××× الإمام الصّادق «ع»- فیما روى عن الإمام الباقر «ع»: إنّه أتی بآکل الرّبا فاستتابه فتاب، ثمّ خلّى سبیله، ثمّ قال: «یستتاب آکل الرّبا، کما یستتاب من الشّرک». « وسائل» 18/ 581»

امام صادق «ع»: رباخوارى را نزد امام باقر «ع» آوردند، ایشان از او خواستند که توبه کند و چنین کرد، آنگاه رهایش کردند، بعد فرمودند:

«رباخوار را چنان باید توبه داد که مشرک را توبه مى‏دهند».

××× الإمام الصّادق «ع»- فیما رواه عبد العظیم بن عبد اللَّه الحسنیّ، عن الإمام أبی جعفر الثّانى الجواد «ع»، عن أبیه الإمام أبی الحسن علیّ بن موسى الرّضا «ع»، عن أبیه الإمام أبی إبراهیم موسى الکاظم «ع»: دخل عمرو بن عبید على أبی عبد اللَّه «ع»، فلمّا سلّم و جلس تلا هذه الآیة: «الَّذِینَ یَجْتَنِبُونَ کَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ‏»، ثمّ أمسک فقال أبو عبد اللَّه «ع»: ما أسکتک؟ قال: أحبّ أن أعرف الکبائر من کتاب اللَّه عزّ و جلّ، فقال: نعم یا عمرو! أکبر الکبائر الإشراک باللَّه، یقول اللَّه: «مَنْ یُشْرِکْ بِاللَّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَیْهِ الْجَنَّةَ»؛ و بعده الإیاس من روح اللَّه، لأنّ اللَّه عزّ و جلّ یقول: «إِنَّهُ لا یَیْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ‏ إِلَّا الْقَوْمُ الْکافِرُونَ‏»؛ ثمّ الأمن لمکر اللَّه، لأنّ اللَّه عزّ و جلّ یقول: «فَلا یَأْمَنُ مَکْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ‏» ... و أکل الرّبا، لأنّ اللَّه عزّ و جلّ یقول: «الَّذِینَ یَأْکُلُونَ الرِّبا، لا یَقُومُونَ إِلَّا کَما یَقُومُ الَّذِی یَتَخَبَّطُهُ الشَّیْطانُ مِنَ الْمَسِ‏». « اصول کافى» 2/ 285- 286»

امام صادق «ع»- به روایت عبد العظیم‏ بن عبد اللَّه حسنى، از امام جواد «ع»، از پدرش امام ابو الحسن على بن موسى الرّضا «ع»، از پدرش امام موساى کاظم «ع»: عمرو بن عبید  به خدمت ابو عبد اللَّه (امام صادق «ع») رسید، و چون سلام کرد و نشست این آیه را خواند: «الَّذِینَ یَجْتَنِبُونَ کَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ‏ ... « سوره نجم» (53): 32» کسانى که از گناهان کبیره و کارهاى زشت دورى مى‏کنند ...»، و سپس خاموش ماند. ابو عبد اللَّه «ع» فرمود: چرا خاموش ماندى؟

گفت: دوست دارم بدانم «گناهان کبیره»، از روى کتاب خدا چه چیزهایى است؟ (امام صادق «ع») فرمود: باشد، اى عمرو! بزرگترین گناه کبیره شرک به خدا است، که خدا در این باره مى‏فرماید: «مَنْ یُشْرِکْ بِاللَّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَیْهِ الْجَنَّةَ « سوره مائده» (5): 72» هر کس به خدا شرک ورزد (و براى خدا شریک قرار دهد)، خداوند بهشت را بر او حرام مى‏کند». پس از شرک به خدا، نومید شدن از رحمت خدا بزرگترین گناه است، چون که خداى بزرگ مى‏فرماید: «إِنَّهُ لا یَیْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْکافِرُونَ‏* « سوره یوسف» (12): 87» جز کافران (خداناشناسان)، کسى از رحمت خدا مأیوس نخواهد شد*». و سپس (بزرگترین گناه)، خود را از مکر خدا  ایمن دانستن است، زیرا که خداى بزرگ مى‏فرماید: «فَلا یَأْمَنُ مَکْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ‏* « سوره اعراف» (7): 99» جز مردم زیانکار کسى (در صورتى که معصیتى، ستمى کرده باشد)، خود را از مکر (نهانگیرى) خداوند ایمن نمى‏داند*» ... و (از جمله گناهان کبیره) رباخوارى است، زیرا که خداوند بزرگ مى‏فرماید:

«الَّذِینَ یَأْکُلُونَ الرِّبا لا یَقُومُونَ إِلَّا کَما یَقُومُ الَّذِی یَتَخَبَّطُهُ الشَّیْطانُ مِنَ الْمَسِ‏ « کافى» 2/ 285- 286» کسانى که ربا مى‏خورند، (در روز قیامت) چنان آدمى (از گور خویش) بر مى‏خیزند که به آسیب شیطان دچار گشته (و دیوانه شده) باشد ...».

×××  الإمام الصّادق «ع»: إنّ رسول اللَّه «ص» قبل الجزیة من أهل الذّمّة، على أن لا یأکلوا الرّبا، و لا یأکلوا لحم الخنزیر، و لا ینکحوا لأخوات و لا بنات الأخ و لا بنات الأخت؛ فمن فعل ذلک منهم برئت منه ذمّة اللَّه و ذمّة رسوله «ص».

امام صادق «ع»: پیامبر خدا جزیه را از اهل ذمّه‏ «5» بدان شرط پذیرفت که رباخوارى نکنند، و گوشت خوک نخورند، و با خواهران و دختران برادر و دختران خواهر خود ازدواج نکنند؛ پس هر کس از آنان چنین مى‏کرد، پیمان خدا و پیامبر خدا با او قطع مى‏گشت.

الحیاة / ترجمه احمد آرام، ج‏5، ص: 616