شگفتى خلقت‏ فرشتگان‏ در نهج البلاغه :
ساعت ٩:۳۳ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٧ دی ۱۳٩۱   کلمات کلیدی:

 

سپس آسمان‏هاى بالا را از هم گشود، و از فرشتگان گوناگون پر نمود. (1406- 1395) گروهى از فرشتگان همواره در سجده‏اند و رکوع ندارند (1410- 1407) و گروهى در رکوعند و یاراى ایستادن ندارند (1414- 1411) و گروهى در صف‏هایى ایستاده‏اند که پراکنده نمى‏شوند (1418- 1415) و گروهى همواره تسبیح گویند و خسته نمى‏شوند (1422- 1419) و هیچ گاه خواب به چشمشان راه نمى‏یابد، و عقل‏هاى آنان دچار اشتباه نمى‏گردد (1430- 1423)، بدن‏هاى آنان دچار سستى نشده، و آنان دچار بى خبرى برخاسته از فراموشى نمى‏شوند. (1438- 1431) برخى از فرشتگان، امینان وحى الهى، و زبان گویاى وحى براى پیامبران مى‏باشند (1447- 1439)، که پیوسته براى رساندن حکم و فرمان خدا در رفت و آمدند. (1452- 1448) جمعى از فرشتگان حافظان بندگان (1456- 1453)، و جمعى دیگر دربانان بهشت خداوندند. (1460- 1457) بعضى از آنها پاهایشان در طبقات پایین زمین قرار داشته، و گردن‏هاشان از آسمان فراتر (1473- 1461)، و ارکان وجودشان از اطراف جهان گذشته (1478- 1474)، عرش الهى بر دوش‏هایشان استوار است (1483- 1479)، برابر عرش خدا دیدگان به زیر افکنده (1486- 1484)، و در زیر آن، بالها را به خود پیچیده‏اند. (1489- 1487) میان این دسته از فرشتگان با آنها که در مراتب پایین‏ترى قرار دارند، حجاب عزّت، و پرده‏هاى قدرت، فاصله انداخته است. (1500- 1490) هرگز خدا را با وهم و خیال، در شکل و صورتى نمى‏پندارند (1504- 1501)، و صفات پدیده‏ها را بر او روا نمى‏دارند (1510- 1505)، هرگز خدا را در جایى محدود نمى‏سازند (1514- 1511)، و نه با همانند آوردن، به او اشاره مى‏کنند. (1519- 1515)

 

نهج البلاغة / ترجمه دشتى، ص: 37