ایمان و عمل چهره‏
ساعت ٩:٢۳ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢ فروردین ۱۳٩۱   کلمات کلیدی: ایمان و عمل چهره‏

و فرض على الوجه السّجود له باللّیل و النّهار، فی مواقیت الصّلاة فقال: «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا ارْکَعُوا وَ اسْجُدُوا وَ اعْبُدُوا رَبَّکُمْ وَ افْعَلُوا الْخَیْرَ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ‏»؛ « سوره حج (22): 77» فهذه فریضة جامعة على الوجه و الیدین و الرّجلین. و قال فی موضع آخر: «وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً». « سوره جن (72): 18» و قال فیما فرض على الجوارح من الطّهور و الصّلاة بها، و ذلک أنّ اللَّه عز و جل لمّا صرف نبیّه «ص» الى الکعبة عن البیت المقدس فأنزل اللَّه عز و جل: «وَ ما کانَ اللَّهُ لِیُضِیعَ إِیمانَکُمْ إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُفٌ رَحِیمٌ‏»، « سوره بقره (2): 143» فسمّى الصّلاة ایمانا.

فمن لقی اللَّه عز و جل حافظا لجوارحه، موفّیا کلّ جارحة من جوارحه ما فرض اللَّه عز و جل علیها، لقی اللَّه عز و جل مستکملا لإیمانه، و هو من اهل الجنّة. و من خان فی شی‏ء منها، أو تعدّى ما أمر اللَّه عز و جل فیها، لقی اللَّه عز و جل ناقص الایمان.

و بر چهره سجده کردن براى خدا در شب و روز در هنگام نماز واجب است، این است که خداوند گفته است: «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا ارْکَعُوا وَ اسْجُدُوا وَ اعْبُدُوا رَبَّکُمْ وَ افْعَلُوا الْخَیْرَ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ‏ اى ایمان‏آورندگان! رکوع و سجود کنید، و پروردگار خود را بپرستید، و کار نیکو کنید، باشد که- تا جاودان- رستگار شوید». و این (رکوع و سجود)، فریضه‏اى جامع بر صورت و دو دست و دو پا است. خداوند در جایى دیگر گفته است: «وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ، فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً مواضع سجده مخصوص خدا است، پس با خدا هیچ کس را مخوانید». در جایى دیگر نیز در باره واجبات اعضا، یعنى طهارت و پاکیزگى و نمازگزارى سخن گفته است. هنگامى که خداوند (قبله را تغییر داد و) پیامبر خویش را- صلّى اللَّه علیه و آله- از بیت المقدس به سوى کعبه متوجه ساخت، گفت: «وَ ما کانَ اللَّهُ لِیُضِیعَ إِیمانَکُمْ، إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ‏ لرءوف رحیم خدا ایمان شما را ضایع نمى‏کند، زیرا که خداوند با مردمان مهربان و رحیم است». در اینجا نماز را (که عمل و کردار است)، ایمان نامیده است.

بنا بر آنچه گفته شد، هر که خدا را با اندامهاى نگاه داشته‏شده از گناه ملاقات کند، و هر اندام آنچه را که خداى بزرگ بر او واجب کرده است به انجام رسانیده باشد، چنین کسى با ایمان کامل خدا را ملاقات خواهد کرد، و از فردوسیان خواهد بود. و هر که در بخشى از این وظایف خیانت ورزیده (و کوتاهى کرده) باشد، یا از فرمان خداى بزرگ تخطى کرده و سرپیچیده باشد، با ایمان ناقص با خداوند روبرو خواهد گشت.

الحیاة / ترجمه احمد آرام، ج‏1، ص: 484