مظاهر رشد اجتماعى‏
ساعت ٥:٢٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۸ اسفند ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: مظاهر رشد اجتماعى‏

قرآن‏

1 مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ، وَ الَّذِینَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْکُفَّارِ، رُحَماءُ بَیْنَهُمْ، تَراهُمْ رُکَّعاً، سُجَّداً، یَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً، سِیماهُمْ فِی وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ، ذلِکَ مَثَلُهُمْ فِی التَّوْراةِ، وَ مَثَلُهُمْ فِی الْإِنْجِیلِ کَزَرْعٍ. أَخْرَجَ شَطْأَهُ فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوى‏ عَلى‏ سُوقِهِ، یُعْجِبُ الزُّرَّاعَ، لِیَغِیظَ بِهِمُ الْکُفَّارَ، وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ مِنْهُمْ مَغْفِرَةً وَ أَجْراً عَظِیماً* « سوره فتح (48): 29» محمد فرستاده خدا است، و کسانى که با اویند، بر کافران سختگیرند و میان خود مهربان؛ آنان را در حال رکوع و سجود مى‏بینى، که خواستار فضل و خرسندى خدایند؛ نشانه‏هاى ایشان در چهره‏هاشان در اثر سجود دیده مى‏شود؛ این است صفت و مثل ایشان در تورات موسى؛ و صفت و مثل ایشان در انجیل عیسى همچون کشتى است که سبزه آن تازه رسته است سپس خدا به آن نیرو داده و آن را محکم ساخته تا بر ساقهایش ایستاده است آنسان که کشتکاران را به شگفتى برانگیزد، تا خدا به وسیله آنان (و این رشد و تکاملى که یافته‏اند) کافران را به خشم آرد؛ و خدا به کسانى که ایمان آورده و کار نیکو کرده‏اند وعده آمرزش و پاداش بزرگ داده است* 2 إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَیْنَ أَخَوَیْکُمْ، وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّکُمْ تُرْحَمُونَ‏* « سوره آل عمران (3): 103» مؤمنان برادران یک دیگرند، پس میان برادران خود آشتى دهید، و از خدا پروا داشته باشید، باشد که به رحمت او برسید.* 3 وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِیعاً وَ لا تَفَرَّقُوا، وَ اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَیْکُمْ، إِذْ کُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَیْنَ قُلُوبِکُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً .. « سوره آل عمران (3): 103» به ریسمان خدا چنگ زنید، و پراکنده مشوید، و نعمتى که خدا دادتان به یاد آورید؛ شما با یک دیگر دشمن بودید، او میان شما الفت برقرار کرد، و بدین نعمت که او داد برادران یک دیگر شدید ...

4 وَ الَّذِینَ جاؤُ مِنْ بَعْدِهِمْ، یَقُولُونَ: رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا وَ لِإِخْوانِنَا الَّذِینَ سَبَقُونا بِالْإِیمانِ، وَ لا تَجْعَلْ فِی قُلُوبِنا غِلًّا لِلَّذِینَ آمَنُوا، رَبَّنا إِنَّکَ رَؤُفٌ رَحِیمٌ* « سوره حشر (59): 10» آنان که پس از ایشان آیند مى‏گویند: پروردگارا! ما را و برادران ما را که پیش از ما بودند و ایمان آوردند بیامرز، و در دل ما نسبت به دیگر مؤمنان کینه قرار مده، که تو مهربانى و رحیم*

حدیث‏

1 النبی «ص»: و الّذی نفسی بیده، لا یضع اللَّه رحمته إلّا على رحیم.

قالوا: یا رسول اللَّه کلّنا نرحم. قال: لیس بالّذی یرحم نفسه خاصّة، و لکن الّذی یرحم المسلمین عامّة. ««تنبیه الخواطر» (مجموعه ورّام) 2/ 11»

پیامبر «ص»: سوگند به آنکه جانم به دست او است، که خدا رحمت خود را جز بر انسان رحیم فرو نمى‏فرستد. گفتند: اى پیامبر! ما همه رحم مى‏کنیم، گفت: مقصود کسى نیست که به خود رحم کند، بلکه کسى است که به عموم مسلمانان رحم کند.

2 النبی «ص»: مداراة النّاس نصف الایمان، و الرّفق بهم نصف العیش. ««تحف العقول»/ 35»

پیامبر «ص»: مدارا کردن با مردمان نیمى از ایمان است، و مهربان بودن نیمى از زندگى.

3 الامام الصادق «ع»: لکلّ شی‏ء شی‏ء یستریح إلیه، و إنّ المؤمن یستریح إلى‏ أخیه المؤمن، کما یستریح الطّیر الى شکله. ««بحار» 74/ 234»

امام صادق «ع»: براى هر چیز چیزى است که به آن آرامش مى‏یابد. مؤمن به برادر مؤمن خود آرامش پیدا مى‏کند، همان گونه که آرامش پرنده به همتاى او است.

4 الامام الکاظم «ع»- عن آبائه، عن رسول اللَّه «ص»: المؤمن مرآة لاخیه المؤمن. « «نوادر» راوندى/ 8؛ «اصول کافى» 2/ 166»

امام کاظم «ع»- از پدرانش، از پیامبر اکرم: مؤمن آیینه برادر مؤمن خویش است.

5 الامام السجاد «ع»- عن جابر بن یزید الجعفى قال: قلت لعلیّ بن الحسین «ع»: یا ابن رسول اللَّه! ما حقّ المؤمن على اخیه المؤمن؟ قال:

یفرح لفرحه إذا فرح، و یحزن إذا حزن، و ینفذ أموره کلّها فیحصّلها، و لا یغتمّ لشی‏ء من حطام الدّنیا الفانیة الّا واساه، حتى یجریان فی الخیر و الشّرّ فی قرن واحد .. ««مستدرک» 2/ 63»

امام سجاد «ع»- جابر بن یزید جعفى گوید: به على بن الحسین- علیهما السّلام- گفتم: اى پسر پیامبر! حق مؤمن بر برادر مؤمن خود چیست؟

گفت: به شادى او شاد شود و به اندوه او اندوهگین، و همه کارهاى او را به انجام رساند، و اگر براى از دست رفتن نعمتى از نعمتهاى دنیاى فانى محزون شود غمخوارى او کند، تا بدان جا که چون دو گاو خرمنکوبى که به یک خیش بسته‏اند و در کنار هم حرکت مى‏کنند، این دو نیز در هر خوبى و خوشى و بدى و سختى در کنار هم و با هم باشند.

6 الامام الکاظم «ع»: من أتى الى أخیه مکروها فبنفسه بدأ. «1»

امام کاظم «ع»: هر که سبب ناراحتى برادر دینى خود شود، در حق خود بد کرده است.

الحیاة / ترجمه احمد آرام، ج‏1، ص:430 -  433