تعاون تکاملى فرد و جامعه.
ساعت ٥:٢٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۸ اسفند ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: تعاون تکاملى فرد و جامعه

حدیث‏

1 النبی «ص»: یا علیّ! المؤمن من أمنه المسلمون على أموالهم و دمائهم.

و المسلم من سلّم المسلمون من یده و لسانه. ««مکارم الاخلاق»/ 510»

پیامبر «ص»: اى على! مؤمن کسى است که مسلمانان او را بر جان و مال خویش ایمن دانند. و مسلمان کسى است که مسلمانان از دست و زبان او در امان باشند.

2 الامام الرضا «ع»- عن النبی «ص»: قیل: یا نبیّ اللَّه! فی المال حقّ سوى الزّکاة؟ قال: نعم، برّ الرّحم إذا أدبرت، وصلة الجار المسلم؛ فما آمن بی من بات شبعان و جاره المسلم جائع. ثم قال: ما زال جبرئیل یوصینی بالجار حتى ظننت أنّه سیورّثه. ««وسائل» 6/ 32»

پیامبر «ص»- به روایت امام رضا: پرسیدند: اى پیامبر خدا آیا در مال جز زکات حقى هست؟ گفت: آرى، نیکى کردن به خویشاوندى که از تو رو گردان شود، و رسیدگى به همسایه مسلمان. هر کس سیر بخوابد در حالى که همسایه‏اش گرسنه است، به من ایمان نیاورده است؛ آنگاه گفت:

جبرئیل چندان در باره همسایه به من سفارش کرد که گمان کردم ارث مى‏برد.

3 النبی «ص»: یا أبا ذرّ! ایّاک و هجران أخیک، فإنّ العمل لا یتقبّل مع الهجران. ««مکارم الاخلاق» 554»

پیامبر «ص»: اى ابا ذر! بپرهیز از هجران و بریدن از برادرت، که عمل با هجران (و در حال بریدن از برادر دینى) پذیرفته نمى‏شود.

4 النبی «ص»- فیما رواه الإمام الصّادق: من أصبح لا یهتمّ بأمور المسلمین فلیس منهم. و من سمع رجلا ینادی: یا للمسلمین! فلم یجبه فلیس بمسلم. « «اصول کافى» 2/ 164»

پیامبر «ص»- به روایت امام صادق: کسى که بامداد برخیزد بى‏آنکه به فکر سر و سامان دادن به کارهاى مسلمانان باشد، مسلمان نیست. و کسى که فریاد «مسلمانان به دادم برسید!» را از کسى بشنود و اجابت نکند مسلمان نیست.

5 النبی «ص»: حرمة الجار على الانسان کحرمة أمّه. « «مکارم الاخلاق»/ 143»

پیامبر «ص»: حرمت همسایه بر آدمى همچون حرمت مادر است.

6 النبی «ص»: لا یؤمن عبد حتى یأمن جاره بوائقه. « «مکارم الاخلاق»/ 143»

پیامبر «ص»: بنده‏اى که همسایه از شر او ایمن نباشد، هنوز ایمان ندارد.

7 النبی «ص»: ما آمن بی من بات شبعان و جاره طاوی؛ ما آمن بی من بات کاسیا و جاره عاری. ««مستدرک» 2/ 80»

پیامبر «ص»: آنکه سیر بخوابد در حالى که همسایه‏اش گرسنه است، به من ایمان نیاورده است. و آن کس که پوشیده بخوابد در حالى که همسایه‏اش برهنه باشد، به من ایمان نیاورده است.

8 الامام علی «ع»- عن النبی «ص»: ما خان اللَّه أحد شیئا من زکاة ماله، إلّا مشرک باللَّه. ««مستدرک» 1/ 509»

امام على «ع»- نقل از پیامبر اکرم: جز مشرک به خدا، کسى دیگر در اداى زکات مال خود خیانت نمى‏کند.

9 الامام الرضا «ع»: إنّما جعلت الجماعة لئلا یکون الاخلاص و التوحید و الاسلام و العبادة للَّه إلّا ظاهرا مکشوفا مشهورا، لانّ فی إظهاره حجّة على اهل الشّرق و الغرب للَّه وحده. و لیکون المنافق و المستخفّ مؤدّیا لما أقرّ به بظاهر الاسلام و المراقبة. و لیکون شهادات النّاس بالاسلام بعضهم لبعض جائزة ممکنة، مع ما فیه من المساعدة على البرّ و التّقوى و الزّجر عن کثیر من معاصى اللَّه عزّ و جلّ. ««عیون اخبار الرّضا» 2/ 109؛ «وسائل» 5/ 372»

امام رضا «ع»: نماز جماعت بدان جهت مقرر شده است تا اخلاص و توحید و اسلام و مراسم پرستش خدا همه و همه ظاهر و آشکار و مشهود باشد. زیرا که با آشکار بودن مراسم دین توحید، حجت خداى یگانه، بر اهل خاور و باختر تمام مى‏شود. نیز بدین جهت باید احکام اسلام آشکارا عملى گردد، و بر انجام دادن آنها مراقبت کنند، تا منافقان و سست دینان نیز وادار به عمل گردند، و آنچه را به زبان بدان اقرار کرده‏اند به جاى آورند؛ و براى آنکه گواهى دادن مردمان به مسلمانى یک دیگر ممکن باشد؛ گذشته از مساعدت‏ در نیکوکارى و تقوى، و جلوگیرى از بسیارى از نافرمانیها و گناهها که با حضور در جماعت همراه است.

10 الامام الصادق «ع»: یا ابن جندب! إنّ للشیطان مصائد یصطاد بها، فتحاموا شباکه و مصائده. قلت: یا ابن رسول اللَّه و ما هی؟ قال: أمّا مصائده فصدّ عن برّ الإخوان. و امّا شباکه فنوم عن قضاء الصّلوات التی فرضها اللَّه. أما إنّه ما یعبد اللَّه بمثل نقل الأقدام الى برّ الإخوان و زیارتهم .. یا ابن جندب! الماشی فی حاجة أخیه کالسّاعی بین الصّفا و المروة، و قاضی حاجته کالمتشحّط بدمه فی سبیل اللَّه، یوم بدر و أحد .. ««تحف العقول»/ 223- 222»

امام صادق «ع»: اى عبد اللَّه بن جندب! شیطان را دامهایى است که با آنها شکار مى‏کند، پس خود را از دامها و تله‏هاى او نگاه دارید. گفتم: اى پسر پیامبر! آن دامها کدام است؟ گفت: اما دامهاى شیطان، یکى جلوگیرى از نیکى کردن در حق برادران است؛ و اما تله‏هاى او، سهل‏انگارى در گزاردن نمازهایى است که خدا واجب کرده است. آگاه باشید! خدا در جایى همچون آنجا پرستش نمى‏شود که آدمى براى نیکى کردن به برادران و دیدار ایشان گام برمى‏دارد ... اى پسر جندب! آنکه براى روا کردن حاجت برادر خود راه مى‏پیماید، همچون کسى است که سعى میان صفا و مروه مى‏کند، و آنکه نیاز او را برمى‏آورد، همچون کسى است که در جنگ «بدر» یا «احد» خون خود را نثار کرده است.

* در این احادیث و تعلیمهاى انسان‏ساز آنها باید تأمّل کرد، و رفتار و کردار خود را- اگر چه اندک اندک- بر طبق آنها قرار داد.

الحیاة / ترجمه احمد آرام، ج‏1، ص:417 -  419